‏
  بهاره كمالي سروستاني
 در پستى و بلندى آبشاران ميعادگاه عشق، پير طريقت را ديدم. از او ره پرسيدم، كجاييم و كجا رويم؟
 گفت: جانا! دل با خود صاف‏دار! عشق را هدف كن! سفرى پرخطر و دراز است. در صحراى خشك سرزمين بى‏محبتى كه بنفشه‏ها مرده‏اند و گل‌هاى سرخ پژمرده‏اند و سبزه‏ها جامه غم بر تن كرده‏اند، فرود آمده‏اى. به ديار چهارده قلب رو، سراغ قلب چهاردهم را بگير و او را با خود به اين سرزمين آر. با آمدن او نسيم گل‌ها شروع به وزيدن مى‏كند و با انگشت در خانه خورشيد را مى‏زند و فلك را با خود همراه مى‏سازد و به خاك خشك اين سرزمين قدم مى‏نهد.
 و در ميعادگاه عاشقان چه زيباست به ميهمانى گل ها رفتن، از آن سوى مرزها قاصدك عشق را پذيرفتن، به پيشواز عشق رفتن، مقدم حق و عدالت را پاس داشتن.
و چه رؤيايى است يك حرف از هزاران حرف شنيدن!
 پس به گل‌ها بگوييد به ياد عطر خوش بوى دل‏انگيزشان تپّه‏ها و كوه‌ها و دشت‌ها را پشت‏سر گذاشته‏ام، به پرندگان بگوييد با بال‌هاى زيبا و رنگارنگ‌شان پر مى‏گيرم و به ياسمن‌ها و نيلوفرهاى سبز باغچه، به آسمان و درياى نيلى، به ستارگان درخشان و به ماه و خورشيد نورانى و خلوت و تاريكى شب و به روشنايى روز و دلتنگى غروب و خزان پاييز و به گلبرگ‌هاى ياس و شب‏بو بگوييد او به ديار شما مى‏رسد، با رخش سفيدش با هزاران حرف و حديث و سخن تا با نسيمى رونق‏بخش، هستى و وجود را معنا كند.

شيعه يعنى  ...
 امام باقر، عليه‏السلام، خطاب به جابربن يزيد جعفى مى‏فرمايد:
 «اى جابر! آيا كافى است كه كسى مدعى دوستى ما اهل‏بيت شود و خود را شيعه بخواند؟!
 به خدا قسم، شيعه ما نيستند مگر كسانى كه تقواى الهى پيشه كنند و او را فرمان برند و اين نكته‏اى است كه آن را ندانسته‏اند.
 اى جابر! شيعه نيست مگر كسى كه متواضع و خاشع باشد، خداوند را بسيار ياد كند، روزه بگيرد و نماز بگزارد و نسبت به همسايگان فقير، مسكينان و زيان‏ديدگان و يتيمان احساس وظيفه كند. شيعه راستگو و تلاوت‏كننده قرآن است كه جز به منظور نيكى با ديگران انس نمى‏گيرد. شيعه امين خانواده و خاندان خود است.»
 جابر عرض كرد: «اى پسر رسول خدا! هيچ‏كس را نمى‏شناسم كه چنين باشد.»
 حضرت فرمود: «اى جابر! اگر كسى به نزد تو مى‏آيد و دوستى على‏بن ابى‏طالب و ولايت او را ادعا مى‏كند، به راحتى باور نكن. پس اگر چنين كسى بگويد من پيامبر خدا را كه از على بهتر است دوست دارم، امّا پا در جاى پاى او نگذارد و شيوه و سنّت او را پيروى نكند، اين دوستى اندكى به سودش نمى‏باشد. پس تقواى الهى پيشه كنيد و بدانيد كه نزد خدا، بين خدا و هيچ‏كس خويشاوندى نيست و محبوب ترين بندگان نزد خدا و گرامى‏ترين‌شان در برابر او،
باتقواترين ايشان و فرمانبردارترين‌شان است. و به خدا سوگند هيچ‏كس جز به فرمانبردارى به خداوند عزّوجلّ به او نزديك نمى‏شود. برائت**  از آتش با ما نيست و هيچ‏كس را بر خدا بهانه‏اى نخواهد بود.»

* به نقل از: عمادزاده، حسين، شناخت شيعه (پيرامون علي، عليه‌السلام)، ص 113 – 114.
**  دوري جستن و بيزاري

 

ماهنامه موعود شماره 63