انتظار منتظر  
ساره سامكن - تهران‏  
 در وادى اين آسمان بى‏ابر و اين زمين گرمِ انتظار، همه چيز بوى جگر سوز گريستن را مى‏دهد، در ميان كوچه‏هاى اين انتظار، طلب اوست كه بي‌داد مى‏كند. خدايا! آن‌قدر بر پاى طلب او قلب‌مان رنگ نامرادى گرفته، كه جز وجود او مرهمى براى اين خلاء عظيم و اين زخم جان‌سوز نمى‏شناسيم.
 او كه با شقايق‌ها، آن مظهر غم‌هاى عالم، نسبت دارد و با آمدنش غبار خستگى انتظار و تنهايى را از وجودمان مى‏زدايد. اوست كه سايبان آرامش است و صحنه يكتايى حقيقت.
 اگر او بيايد، انتظار خواهد پژمرد، قطره‏هاى اشك به پاى شادى خواهد ريخت، نيزار از گام‌هاى او موسيقى غم را به خاموشى خواهد خواند و قلب مرداب به عشق او به تپش خواهد آمد.
 با آمدنش من و تو از گذرگاه پوچى خواهيم گذشت، چه بسا به اوج انسانيت برسيم و گوي‌هاى بلورين غرور و كبر را بشكنيم.
 مى‏دانم اگر او بيايد ترنم صداى آزادى از قفس اسارت و خاموشى به گوش مى‏رسد و جهان عطرآگين مى‏شود.
 آرى! كسى خواهد آمد از نسل على، عليه‏السلام، از خاندان عدالت، كسى كه بوى ياس‌هاى سپيد خانه محمد، صلّى‏اللّه‏عليه‏وآله، را مى‏دهد. او از ديارى غريب اما آشنا مى‏آيد.

 انتظار
ملیحه سادات قادری
مهدى اى آبى‏ترين احساس‌ها!
 اى معطر از شميم ياس‌ها!
 اى تو خورشيد شبِ يلداى من!
 اى همه انگيزة فرداى من!
 اى نشانى از خدا، خال لبت!
 عاشقم، عاشق بسوزد در تَبَت‏
 اى كه دستت روى دوشِ آفتاب!
 چشم من با ياد تو رفته به خواب‏
 اى كه جارى از كلام تو غزل!
 صاحب دنيا تو بودى از اَزَل‏
 ترجمان لحن خيس اشكها!
 رازدار گفتگوهاى خدا!
 اى كه با دريا تكلّم مى‏كنى
بركه‌ها را پرتلاطم مي‌كني‏
 اى قرار ما همه آدينه‏ها
 درميان سبزى سبزينه‏ها
 مهدى! اى از نسل گلهاى سپيد
 اى شِفابخش دل مجروح بيد
 غيبت تو فصل زرد بى‏كسى است‏
 انتظارم، رويش دلواپسى است‏
 ياد تو تا در دلم آمد فرود
 شعر من بى‏اختيار از تو سرود
 بعد از اين من باغبانى مى‏شوم‏
 باغبان بى‏نشانى مى‏شوم‏
 تا بِكارم بذر ناب انتظار
 در دل ابرىّ خود، فصل بهار
 

ماهنامه موعود شماره 63