حلاجيان - رامسر
 امشب، بال‌هاى احساس خود را، نه در لفافه‏اى از خيال، كه در آسمان هستى و وجود، به پرواز درخواهم آورد و با آقا صحبت خواهم كرد.
 اى شكوفة نرجس! كوچك كه بودم پدربزرگ با تمام وجود مى‏گفت ... خواهى آمد با رويى سپيد و عبا و ردائى سبز ... و خورشيد ديگرى خواهى شد در عرش خدايى.
 آقا! پدربزرگ دقايق بى‏شمارى از سحرگاهان عرفانى خود را در سجده‏هاى طولانى صرف آرزوى شما مى‏كرد. او در تنهايى ساكت و رمزآلود اجتماع عظيم جمكران، غنچه‏هاى رخ بى‏مثالت را نه در خواب، بلكه در بيدارى ديد و چقدر افتخار مى‏كرد. اى كاش نقاش تيزبين چيره‏دستى بود و مى‏توانست گلستان نسترنهاى وجودت را اى شكوفه زيباى بهشتى! بر صفحه سپيد كاغذ تصوير كند.
 حالا سالها مى‏گذرد، پدربزرگ آرزوى ديدنت را همه وقت داشت و رفت و من؟  ...
 نمى‏دانم آيا چشمان بى‏فروغ و شمع خاموش وجودم به جمال تو روشن خواهد شد؟
 آقا ما به نوازش دستان تو كه چون باد سحرگاهان بهاريست و پريشان موهاى غم و غصه را به كمندهاى زيباى آرامش مبدل مى‏سازد، سخت نيازمنديم.
 شكوفة پربار نرجس! بارش اشك‌هاى چشمان منتظرانت را پاسخى ده و با سبدى پر از گل‌هاى زيباى بهشتى جواز ورودمان را به جاويد مكان هميشة اعصار، صادر فرما!
 آقا! ما همه به استقبالت خواهيم آمد، نه با سبدى سرشار از نسترن‌ها و اقاقي‌ها و نيلوفران شاداب، بلكه با قلب‌هاى در دستان به قنوت ايستاده‏مان. آيا تو نيز قلب‌هاى خونين و تشنه و پرعطش ما را با گذاردن دستان لطيف و اطمينان بخشت بر دستان خشك و بيروح‌مان آرام خواهى نمود؟

ماهنامه موعود شماره 63