گفتم، بنشينم و برايت بنويسم ...
 سلام، راستى هيچ تكرارى، نوتر از سلام نيست. شايد اگر هنرمند بودم، از ذوق و تخيلم كمك مى‏گرفتم و تو را بهتر توصيف مى‏كردم؛ اما افسوس ... كه هيچ هنرى ندارم و تازه، اگر هم داشتم، به هنر خدا در آفريدن تو نمى‏رسيد.
 اصلاً هيچ مى‏دانى چند سال است كه در انتظار تو، غبار جاده‏ها را به چشم مى‏خريم؟ ... يازده قرن! باورت مى‏شود؟ بعضي‌هاي‌مان خسته شدند؛ اما، ما هنوز طاقت آورده‏ايم. ايستاده‏ايم و نفس مى‏كشيم؛ هرچند سخت؛ اما سرد نشده‏ايم. چيزهاى زيادى ديده‏ايم. دوستانى را ديده‏ايم كه سكوت، پنجه انداخت بيخ گلويشان، و «فقط» انتظار تو را كشيدند و انتظار را به احتضار بدل كردند! و بعضى ديگر هم، انتظار را به فرياد اعتراض بدل كردند و دست آخر؛ شب سكوت، صداي‌شان را بريد.
 و باز، ما مانده‏ايم و تنهايى. ما مانده‏ايم و تنها چيزى كه براى سپردن به قدم هاي تو، در سينه حفظ كرده‏ايم.
 وقتى تو بيايى (با طولانى‏ترين شعر سپيدى كه در چشم‌هايت دارى)، همه باور خواهند كرد كه گل سرخ در زمستان هم خواهد روييد.
 و آن روز، با خال كوچكى كه روى گونه‏ات دارى؛ نقطه پايانى در انتهاى خط انتظارمان خواهى گذاشت.
 و آن وقتِ «نمى‏دانم كى» كه بيايى، ديگر هيچ چشمى براى فهماندن مقصودش، منت هيچ قلمرو كاغذى را نخواهد كشيد.
 و ديگر هيچ‏وقتِ خدا، «اميرمحمد» روى دفتر مشقش خوابش نخواهد برد و مى‏دانم كه تو به رويش نخواهى آورد كه چرا بعدازظهرها يك‌راست نمى‏رود خانه و چرا هر ماه، پول‌هاى كيف پدرش، يكهو زياد مى‏شوند...
 و آن وقتِ «نمى‏دانم كى» كه برسد، حتى  محرّم‌هاي‌مان فرق خواهد كرد. تركيبى مساوى از غم و شادى خواهد بود.  و دو ستون زنجيرزنان و سينه‏زنانِ محلّه‏مان تا بى‏نهايت امتداد خواهد يافت و آن‏وقت، نوحه‏خوانِ دسته، سكوت را زمزمه خواهد كرد و در دست هر كدام از بچه‏هاى محل، يك شمع خواهد بود و تن هركدام‌شان، يك پيراهن سپيد، با شال سبز دور گردن...
 و آن وقتِ «نمى‏دانم كى» كه بيايى، ديگر هيچ گربه‏اى بر سر ته مانده غذايى، با پيرزن كنار پياده‏رو خيابان بلوار - كه مى‏گويند عاشق است - دعوايش نمى‏شود. و آن وقت تو، دنيا را به دل‌هاى كوچك خواهى داد تا يك روز، دنيا هم روى «روشنى» را ببيند و هر دلى، شعبه‏اى از محبت شود.
 و آن وقتِ «نمى‏دانم كى»، ديگر شيرينى فروشى سر كوچه‏مان، خرده‏هاى شيرينى ديروزش را با شيرينى امروزش قاتى نخواهد كرد.  و ديگر همسايه‏مان، شب‌ها، يواشكى كيسه زباله اضافى‏اش را در خانه ما نخواهد گذاشت تا كارگران شهردارى توقع «عيدى» نكنند و مطمئن شوند كه آدم فقيرى است!
 و ديگر، با بودن تو، هيچ آفتاب‌گردانى به خاطر پيدا كردن خورشيد، سرش گيج نخواهد رفت. و چادر سپيد خواهرم با گل‌هاى آبى و بنفش، موقع نماز، قشنگ‌ترين دشت گل بنفشة دنيا خواهد شد و تمام پنجره‏هاى دنيا، رو به خدا باز خواهند شد...
 و ماه، در نيمه هرماه، تمام نيمه تمامى‏اش را در ساية تو كامل خواهد كرد.
 ... نمى‏دانى چقدر دلم هوايت را كرده است... نمى‏دانى و البته مى‏دانى كه چه‏ها كشيده‏ايم و چند قلة قاف را پشت‏سر گذاشته‏ايم. به تمام ضرب‏المثل‌ها رسيديم و «بى‏تو» بودن را ضرب‏المثل «انتظار» كرديم. صداي‌مان گرفت و باز، تو را خوانديم. پاهاي‌مان بى‏رمق شدند و نايستاديم و سنگ‌مان زدند و سكوت نكرديم...
 و امشب كه صداى باران مى‏آيد، نمى‏دانم چرا فكر مى‏كنم كه تو هم در يك «جمعة بارانى» خواهى آمد؛ جمعه‏اى كه پرهياهوترين جمعه خواهد بود و بازارهاى عشق‌بازى «بارزترين» تعطيلى‏شان را خواهند داشت... و چقدر دلم مى‏خواهد كه همين جمعه بيايی...