ابر فيض
      
شكفت غنچه و بنشست گل به بار، بيا
دميد لاله و سورى ز هر كنار، بيا
بهار آمد و نشكفت باغ خاطر ما
تو اى روان سحر، روح نوبهار، بيا
چه مايه صبر مگر هست بى قراران را؟
ز حد گذشت دگر رنج انتظار، بيا
ز هر كرانه، شقايق دميده از دل خاك
پى تسلى دلهاى داغدار، بيا
ز عاشقان بلاكش، نظر دريغ مدار
فروغ ديده نرگس! به لاله زار بيا
»ز منجيق فلك سنگ فتنه مى بارد«
مباد آن كه فرو ريزد اين حصار! بيا
يكى به مجمع رندان پاكباز نگر
دمى به حلقه مردان طفرفه كار، بيا
طلايه دار تواند اين مبشران ظهور
به پاس خاطر اين قوم حقگزار، بيا
درين كوير كه سوزد روان موج، سراب
تو اى سحاب كرم، ابر فيض بار، بيا
ز دست برد مرا شور عشق و »جذبه«ى شوق
قرار خاطر محزون بى قرار بيا!
محمود شاهرخى



كرامات نورانى
 
 هلا روز و شب فانى چشم تو
 دلم شد چراغانى چشم تو
 به مهمان، شراب عطش مى دهد
 شگفت است مهمانى چشم تو
 بنا را بر اصل خمارى نهاد
 ز روز ازل بانى چشم تو
 پر از مثنويهاى رندانه است
 شب شعر عرفانى چشم تو
 تويى قطب روحانى جان من
 منم سالك فانى چشم تو
 دلم نيمه شب ها قدم مى زند
 در آفاق بارانى چشم تو
 شفا مى دهد آشكارا به دل
 اشارات پنهانى چشم تو
 هلا توشه راه دريادلان
 مفاهيم طولانى چشم تو
 مرا جذب آيين آيينه كرد
 كرامات نورانى چشم تو
 از اين پس مريد نگاه توام
 به آيات قرآنى چشم تو!
حسن حسينى