چه بخواهى و چه نخواهى، روزگار با بد و خوبش مى گذرد، امروز حادثه اى پيش مى آيد كه تو را دلخوش مى كند، فردا واقعه اى اتفاق مى افتد و نگرانت مى كند؛ مهم اين است كه در اين دلخوشى و نگرانى به بيهودگى كشيده نشوى و دچار غفلت نگردى. اگر حواست جمع باشد از روزگار درسهاى خوبى مى توانى بگيرى. مثلا بسيارى از اسرار نهان با گذشت زمان بر تو آشكار مى شود، پرده ها برمى افتد، چهره زشت باطل نمايان مى شود و حق نيز چون آينه شفاف و روشن جلوه مى كند.
 از سوى ديگر روزگار چون معلمى است كه به آرامى درس سودمند تجربه مى آموزد، عبرتهايى نشانت مى دهد و پندهايى در گوشت مى خواند كه در هيچ مكتب و مدرسه و دانشگاهى نمى توانى مانند آن را بيابى.
با روزگار نبايد از در دشمنى و ستيز وارد شد كه اگر چنين كنى او نيز با تو دشمنى خواهد كرد و البته در نبرد با قوانين و سنتهاى روزگار هر چقدر هم كه تو توانا و نيرومند باشى، شكست خواهى خورد.
يادت باشد از تحولات و دگرگونيهاى زمان دچار شگفتى نشوى چون طبيعت زمانه همين تغيير و دگرگونى است و آن چنان سريع و همه جانبه و همه گير اين تحولات اتفاق مى افتد كه هيچ كس از آن در امان نمى ماند.
 از درسهاى ديگر روزگار، اين است كه هر كه عالم به مقتضيات زمان خود باشد هرگز مورد هجوم اشتباهات قرار نمى گيرد؛ از اين رو انسان عاقل موظف است زمان خود را بشناسد و به وظايف خويش توجه كند. فراموش نكن كه شباهت اخلاقى مردم به محيط اجتماعى و مقتضيات زمان خودشان، بيشتر از شباهت به صفات خانوادگى و خلقيات پدران آنهاست.
امام على (ع) در نهايت روشن بينى و دقت نظر فرموده اند:
 آداب و رسوم زمان خودتان را با زور و فشار به فرزندان خويش تحميل نكنيد؛ زيرا آنان براى زمانى غير از زمان شما آفريده شده اند.