وقتي مي خواهم تاريخ بالاي صفحه را بنويسم ؛ گوشه اش طوري كه فقط خودم ببينم مي نويسم : جمعه و او نيامد ! همكلاسي ام از گوشه ي عينكش نگاهش را قل مي دهد روي دفترم . نگاهش را مي اندازم روي دفتر خودش . دفترم را مثل بچه هاي كوچكي كه مي خواهند كسي از رويشان تقلب نكند تا مي كنم . همكلاسي ام چشم غره اي مي رود و نگاهش را از روي دفترش بر مي دارد و مي گذارد روي تخته ي كلاس . معلم همكلاسي كنار كنار دستم را صدا مي زند و او مي رود.
گوشه ي تاريخ دفترش طوري كه فقط خودش ببيند مي نويسم : جمعه و او نيامد ! برمي گردم و پشت سرم را نگاه مي كنم .
 هيچ كدام از بچه هايي كه پشت سرم نشسته اند حواسشان به من نيست . روي دفتر هردويشان بزرگ مي نويسم : جمعه . هردويشان بر سرم فرياد مي زنند .
معلم به سمت ميز من مي آيد .نگاهش را به نگاهم گره مي زند . يك گره كور . كه من هرچه تلاش مي كنم ؛ نمي توانم بازش كنم . مي گويد : خودكار نو خريدي ؟ روي دفتر خودت امتحانش كن ...

كلاس غرق خنده مي شود .قسمتي از گره كور نگاه را باز كرده ام . اما نمي دانم چرا گوشه ي سمت چپش باز نمي شود . معلم مي گويد : بفرماييد بيرون . حس مي كنم دنيا بر سرم خراب شده است . گره كور باز مي شود . از جايم بلند مي شوم . راهروي ميان نيمكت ها را طي مي كنم .

 نزديك تخته مي رسم ... گچ را بر مي دارم . و روي تمام فرمول هاي شيمي و مسئله هاي فيزيك و اتحادهاي رياضي و تاريخ هاي ادبيات و اشعار كي و كي و كي بزرگ مي نويسم : امروز جمعه است . كسي منتظر نيست ؟

 برميگردم و پشت سرم را نظري مي اندازم . انگار خواب مي بينم . كلاس غرق در اشك شده است . و جمله ي خودم صدها بار جلوي چشمانم مي رود و مي آيد : امروز جمعه است ... كسي منتظر نيست ؟ معلم به سمت تخته مي آيد . همه ي اعداد و فرمول ها و جملات را پاك مي كند .

 و با خط درشت مي نويسد : درس امروز ؛ درس انتظار ! و بچه ها كنار تاريخ بالاي صفحه شان طوري كه فقط خودشان ببينند مي نويسند : جمعه و او نيامد ! اما معلم گوشه ي تخته كنار تاريخ طوري كه همه ي بچه هاي كلاس ببينند مي نويسد : تا جمعه ي دگر انتظار ها باقي است !

نيكو كليني .
محصل سال دوم رشته ي علوم انساني .