کاين سايه خيال ز پندار مي رود
اي شاه مهرخان جهان! چهره کن عيان
کز جان عاشقان تو زنگار مي رود
اين درد دوري تو زدرياي بيدلي
تا ساحل وصال صدف وار مي رود
دلهاي عاشقان به اميد تو مي تپد
وان عهد جاودانه به اسحار مي رود
دل بي خود از وجود خود اي باغبان عشق
در فکر لاله هاي تو بسيار مي رود
آن کس که دل گسست زغير تو بار بست
آن مست جام تو هشيار مي رود
ما غايب از حضور تو در خواب غفلتيم
کي خفته سوي دولت بيدار مي رود
"وقت عزيز رفت بيا تا قضا کنيم"
عمري که بي فضيلت ديدار مي رود
ساقي! بيا و کاسه ما پر شراب کن
امساک روزه دار به افطار مي رود
شعرم کنون تلاطم امواج واژه هاست
در بحر انتظار سبکبار مي رود

ا. ک