زير لب مي گويم يا مقلب القلوب ؛ يا طبيب القلوب ؛ يا منور القلوب ؛ يا انيس القلوب ؛ يا ... يا نور كل نور ... دلم مي خواهد فرياد بزنم ... الهي بي پناهم ؛ بي پناهم ... مي مي خواهم فرياد بزنم ... فرياد ...اما گوشه اي مي نشينم ... آرام زمزمه كردم : بك يا الله ... بك يا الله ... بك يا ... اشك ها سرازيرند ...هاله اي از پشيماني از ندامت اطراف هر قطره اشك را گرفته است ... زمزمه هايم آهنگ توبه دارد ... و به راستي او چه توبه پذير است ... ده بار براي صدازدنش كم است ... صد بار هم .. هزار بار هم ... تا آخر عمر هم براي صدازدنش وقت كم مي آورم ... اما با همين ده بار صدا زدن او چه خوب جواب مي دهد و چه زود پاسخم مي دهد ... در خانه اش را كه مي زنم خيلي زود در را باز مي كند ... تمن به خانه اش راه مي يابم ... هر چه بيشتر مي گويم بك يا الله جلوتر مي روم... انگار اين ذكر نيروي قدم برداشتن من است ... همين حالا براي برداشتن قدمي ديگر زمزمه مي كنم : بك يا الله .../ . نيكو كليني