بانگ الا يا ايهــا الــمـــهـــدي ، مــدام الـوصــل نــاولــهــا
کـه در دوران هــجـرانــت ، بسـي افـتــاد مشکــلـهـا
صــبــا از نکــهـت کويـت نـســيـمـي ســوي مـا آورد
ز سـوز شــعـلـه شـوقـت چـه تــاب افـتـاد در دلــهــا
چـو نــور مــهــر تـو تــابــيــد در دلــهـاي مـشــتـاقـان
ز خــود آهـنـگ حــق کـردند و بـربسـتند مـحـمــلـهــا
دل بـي بـهــره از مهــرت ، حـقـيـقـت را کـجــا يــابــد
حــق از آيـيـنـه رويـــت ، تــجــلــي کــرد بــر دلـــهـــا
بـه کـــوي خـود نشــاني ده که شـوق تـو مـحـبان را
ز تــقـــوا داد زاد ره ، ز طـــاعـت بـســـت مـحـمـلـهـا
به حق سجاده تزيين کــن ، مهــل محراب و مـنـبـر را
کــه ديــوان فـلـک صـــورت ، از آن سـازند مـحـفــلـها
شـب تـاريـک و بـيـم مــوج و گـردابـي چـنـيـن هــايـل
ز غــرقــاب فــراق خــود رهــي بـنـمـا بـه ساحـلــهــا
اگر دانستـمـي کـويت ، به سـر مـي آمـدم سـويـــت
خـوشـا گــر بـودمــي آگــه ، ز راه و رســم مـنـزلــهــا
چو بيني حجت حق را ، به پايش جان فشان اي فيض
متـي مـا تــلــق مــن تــهــوي ، دع الـدنيـا و اهـمـلها
فيض کاشاني بر ثانيه ظهور مـهـــدي (عج) صلوات