نشانه‏هاى آخرالزمان‏
اين محدوده زمانى نشانه‏هايى دارد كه اصطلاحاً «علائم آخرالزمان» خوانده مى‏شود. علاوه بر اصطلاح رايج «علائم آخرالزمان» در فرهنگ مسلمانان اصطلاح مشابه ديگرى به نام «اشراط الساعه» وجود دارد. اين اصطلاح كه بيش‏تر نزد اهل سنت رايج است، به نشانه‏هاى وقوع قيامتصاص دارد؛ ولى رواياتى كه ذيل اين عنوان ذكر شده نشان مى‏دهد بسيارى از نشانه‏هاى آن چون نشانه‏هاى آخرالزمان است و مى‏توان بسيارى از نشانه‏هاى آخرالزمان را نشانه‏هاى قيامت دانست.
همان گونه كه اشاره شد آخرالزمان به دو بخش متفاوت تقسيم مى‏شود. بر اساس روايات، بخش اول بسيار دشوار خواهد بود. بخشى از مشخصه‏هاى اين عصر عبارت است از:
1. گريز از دين
پيامبر گرامى اسلام(ص) ويژگى‏هاى انسان‏هاى اين دوران را اين گونه برشمرده است:
«زمانى بر مردم خواهد آمد كه درهم‏هاى آن‏ها دينشان خواهد بود و همتشان شكم‏شان و قبله‏هاشان زنانشان. براى طلا و نقره ركوع و سجود به جاى مى‏آورند. آن‏ها همواره در حيرت و مستى خواهند بود؛ نه بر مذهب مسلمانى‏اند و نه بر مسلك نصراني.
2. دنيا پرستى‏
رسول خدا فرمود:«زمانى بر امت من مى‏آيد كه در آن زمان درون‏هاى مردم پليد مى‏شود ولى ظواهرشان به طمع مال دنيا آراسته مى‏گردد؛ به آنچه در پيشگاه خداوند است دل نمى‏بندند؛ كارشان ريا و تظاهر است؛ خوف از خدا به دلشان راه نيابد و خداوند آن‏ها را به عذابى فرچار سازد.
آن‏ها چون غريق خداوند را مى‏خوانند؛ ولى خداوند دعايشان را مستجاب نمى‏كند.»
3. آزمايش‏هاى بزرگ‏
يكى ديگر از ويژگى‏هاى دوران آخرالزمان امتحاناتى است كه انسان‏ها در اين دوران پشت سر مى‏گذارند. با اين آزمون‏ها، مردم به دو گروه تقسيم مى‏شوند: موفق‏ها و ناموفق ها
پيامبر اكرم(ص)، وقتى از چهره‏هاى موفق اين دوران ياد مى‏كند، با شگفتى به على(ع) چنين مى‏فرمايد: «اى على، بدان شگفت آورترين مردم درايمان و بزرگ‏ترين آنان در يقين مردمى هستند كه درآخرالزمان [با آن‏] كه پيامبر خود را نديدند و از امام خود محجوبند، به نوشتهطى سياه بر صفحه‏اى سپيد است، ايمان مى‏آورند.»10
اميرمؤمنان على(ع) نيز درباره نجات يافتگان اين دوران مى‏فرمايد:«و آن زمانى است كه از فتنه‏ها نجات نمى‏يابد مگر مؤمنانى كه بى‏نام و نشانند. اگر در حضور باشند، شناخته نشوند؛ و اگر غايب گردند، كسى سراغ آن‏ها را نمى‏گيرد. آن‏ها براى سيركنندگان در شب ظلماه‏ها چراغ‏هاى هدايت و نشانه‏هاى روشنند. نه مفسده جو هستند و نه فتنه‏انگيز. نه در پى اشاعه [فحشايند] و نه مردمى سفيه و لغو گو! اينانند كه خداوند درهاى رحمتش را به سوى‏شان باز مى‏كند و سختى‏ها و مشكلاتى را از آن‏ها برطرف مى‏سازد.

نويسنده: خدامراد سليميان
منبع: ماهنامه پرسمان تيرماه 82
  

پى‏نوشت:
1. كتاب مقدس، ترجمه فاضل خان همدانى، نامه دوم پولس حوارى به تيموثيوس، باب سوم.
2. غيبت نعمانى، ابن ابى زينب، ص‏357.
3.كتاب الغيبة، شيخ طوسى، ص‏182، ح‏141.
4. عيون اخبار الرضا(ع)، شيخ صدوق، ج‏2، ص 59.
5. بشارة المصطفى لشيعه المرتضى، طبرى آملى، ص‏258.
6. كتاب الغيبة، ص‏46.
7. كشف الغمة، اربلى، ج‏3، ص‏260.
8. مستدرك الوسائل، محدث نورى، ج‏11، ص‏379
9. كافى، شيخ كلينى، ج‏8، ص‏306.
10. من لا يحضره الفقيه، شيخ صدوق، ج‏4، ص‏366.
11. نهج البلاغه، خطبه 103.