مهمترين رسالت اسلامي در عصر غيبت و وظيفهي مؤمنان نسبت به وجود مقدس حضرت مهدي عليهالسّلام، انتظارف ظهورف آن موعود شريف و طلوع عصر معرفت و برقراري حاكميت عدل جهاني است. در حقيقت، انتظار، آمادگي است و حالت آماده داشتن و تهيه مقدمات براي آن چه كه انتظار داريم، و ابراز اين آمادگي در گفتار و كردار؛ همانگونه كه در زيارت مخصوص آن حضرت ميگوييم: « و نفصْرَتفي مفعَدَّةٌ لَكفمْ » يعني من براي ياري شما آمدهام. در انتظار اين معني نهفته است كه نبايد «حقّ» و «باطل» را فراموش كرد. چيرگي چند روزه ي باطل نبايد مردم را مأيوس كند و بالاخره پيام انتظار آن است كه: حق را از ياد نبريد، فضيلت را فراموش نكنيد، انسانيّت را به دست فراموشي مسپاريد، حضورش را باور كنيد، منتظرش باشيد، دعايش كنيد و پايدار باشيد كه او ميآيد.

 انتظار نه تنها آدمي را به افصلاح نفس خود و ديگران وادار ميكند، بلكه او را به آماده ساختن مقدمات پيشرفت و اموري كه موجب پيروزي حضرت مهدي عليهالسّلام گردد،برميانگيزاند. لازمهي اين پيشبيني به دست آوردن هر چيزي است كه در اين زمينه نيازمند آن است، از قبيل كسب معارف و اطلاعات مربوط به اين موضوع. انتظار بيان اين معناست كه شخص منتظر، دوستدار اقامهي عدل است و برپا گشتن حق و عملي شدن احكام خداي بزرگ و اجراي حدود الاهي و برقرار شدن هر چيزي بر جايگاه صحيح آن و رسيدن هرآدمي – بلكه تمامي موجودات – به سرحدّ كمالي كه براي آن آفريده شده است. انتظار علامت عاطفهي آدمي است به هم نوع و دوست داشتن اصلاح امر تمامي بشريت. بدين ترتيب، انسان منتظفر، لحظهاي از تلاش و مبارزه بازنميايستد و همهگاه چشم به آيندهاي روشن و اميدبخش دارد.