کمی انطرف تر از نیمه شب یک یلدای غریب ستارگان اشک ریزان به فراخور وظیفه نه از ته دل نور میدادند و کسی به گوشه های دیوار خانه نمیگریست.زانو های بغل کرده که تمامشان خیس خیس شده اند دردوران کودکی و جوانی خم تر از
معمول و تکیه به دیوارزده اوج تنهایی را تجربه
میکردند.کاش چشم اینبار نمی دید کاش هیچ وقت این شب سخت نمی رسید کاش بوی یدگاری
خاطره نمی شد و ای کاش هرگز هیچ خانه ای در
نداشت وشاید کاش درهای بی دستگیره ساخته نمی شد.کاش می شد ازنبودنش مردانه فریاد زد