غم مخور ايام هجران، به روزگار وصل مى انجامد.
     در نااميدى، اميد ديدن باقى است.
     پايان شب سيه، سپيده آمدن توست.
     يارب! به كه شايد گفت، ما دلشدگان كوى اوييم.
     اندك اندك، فصل ظهور نزديك مى شود.
     رهرو آن نيست كه، بى ردّ و نشانى از تو قدم بردارد.
     با يك گل؛ فقط با يك گل بهار مى شود.
     گر صبر كنى، طعم فرج را خواهى چشيد.
     مرد آخربين، شيعه مخلص توست.
     آب روشنايى است، و تو از آب روشن ترى.