سكولاريسم و جدايى دين از سياست، يكى از لوازم اساسى ليبراليسم است كه ساختارهاى‏ حقوقى، سياسى، اقتصادى و فرهنگى يك جامعه را فارغ از تأثيرگذارى و دخالت آموزه‏هاى دينى ومذهبى مى‏داند. از ديدگاه جان لاك، بنيان‏گذار ليبراليسم، «حكومت براى حفظ وحمايت ازجان، مال و آزادى به وجود آمده است. جامعه مدنى، وظيفه‏اى مدنى دارد و انسان را وا نمى‏دارد تا به آموزه مذهبى خاصى بگرود يا به گروه‏هاى مذهبى معينى بپيوندد. كاربرد زور براى دست يافتن به يكنواختى مذهبى هم غيرممكن است هم اين كه با اخلاق مسيحى مغايرت دارد».1 با اين همه، در عمل مشاهده مى‏شود كه مهم‏ترين كشور حامى‏ليبراليسم، يعنى ايالات متحده آمريكا، رويكردى مذهبى در خط و مشى‏هاى داخلى وخارجى خود در پيش گرفته است و با استفاده ابزارى از مذهب، در صدد سيطره صهيونيسم مسيحى بر جامعه آمريكا و تمام جهان مى‏باشد.

نوشتار زير، ضمن بررسى اجمالى وضعيت مذهبى جامعه آمريكا وتعامل سياست با مذهب در اين كشور، به بررسى‏شخصيت، عقايد و اقدامات مذهبى جرج بوش، رئيس‏جمهور آمريكا و ميزان تأثير گذارى اين مؤلفه‏ها در پيروزى مجدد وى در انتخابات اخير رياست جمهورى آمريكا مى‏پردازد.



الف) بررسى وضعيت مذهب در آمريكا
از نظر دينى، اكثريت مردم آمريكا مسيحى هستند. در اين كشور، هر سه فرقه اصلى دين مسيحيت، پروتستان، كاتوليك و ارتدوكس، با توجه به مهاجر پذير بودن آن، حضور دارند؛ ولى جمعيت گروه مذهبى پروتستان، بيش از ساير گروه‏هاست و بعد از آن، كاتوليك‏ها و ارتدوكس‏ها دومين و سومين گروه جمعيتى اين كشور را تشكيل مى‏دهند. مذهب پروتستان مانند مذهب كاتوليك، تمركزگرا نيست؛ چون كاتوليك‏هاى سراسر جهان، قيادت پاپ را مى‏پذيرند؛ ولى پروتستان مذهبى، داراى شاخه‏ها و تقسيمات مختلفى است و به طور مرتب، تشكيلات جديد، ساخته و منشعب مى‏شود و در عين حال، اين گروه‏ها پس از انشعاب، با همديگر خصومت، نزاع و جنگ فرقه‏اى ندارند؛ چون همه آنها پذيرفته‏اند كه همگى پيرو يك مذهب هستند. تعداد گروه‏هاى پروتستان به چند هزار تشكل مى‏رسد و هر يك، كليساهاى خاص خودشان را دارند و هر فرد مى‏تواند از يك تشكيلات مذهبى جدا شده، به تشكيلات ديگرى بپيوندد. در حال حاضر، بزرگ‏ترين شاخه‏هاى كليساى پروتستان در آمريكا، شامل پروسبيترين‏ها، متدوديست‏ها، اپيسكوپولين‏ها، باپتيست‏ها و انواع گروه‏هاى جديدتر بنيادگرا، مثل پنتكاستاليست‏ها، سونت‏دى‏ادونيست‏ها، انواع افوَنجليست‏ها و بالاخره مورمون‏ها هستند.2

علاوه بر بنيادگرايى يهودى كه تأثيرات آن بر سياست‏هاى آمريكا مشهود است، در سى سال اخير، به طور محسوسى شمار اعضاى كليساهاى ليبرال كاهش يافته و بر شمار كليساهاى محافظه كار و بنيادگرا افزوده شده است. علت اين موضوع، اين است كه كليساهاى سنتى ليبرال، تنها بر روى معنويات تأكيد مى‏كنند؛ ولى فعاليت مذهبى و مناسك كليساهاى بنيادگرا، به صورت پرشور و احساسى برگزار مى‏شود و در ضمن يك احساس عميق همبستگى بين اعضا به وجود مى‏آيد و حتى به طور جمعى به حالت خلسه فرو مى‏روند. گروه‏هاى اونجليست يا انجيلى (Evangelist) به شدت در عرصه تبليغ مذهب، فعال هستند و رسالت خودشان را در تبليغ دين و مسيحى نمودن ديگران تعريف كرده‏اند. يكى از بارزترين روش‏هاى مورد استفاده آنها، تبليغ از راه تلويزيون و شبكه‏هاى راديويى و حتى ماهواره‏اى به صدها زبان مختلف دنياست.3

اكثريت قريب به اتفاق 80000 كشيش بينادگراى پروتستان كه روزانه از 400 ايستگاه راديويى سخن‏پراكنى مى‏كنند، خواهان مشيت الهى‏گرايى هستند. در قرن گذشته در آمريكا، مبلغان مسيحى تلاش كردند تا نوعى احساس ترس از دنياى خارج را در مردم آمريكا القا كنند. فيلم‏هاى آرماگدون و طالع نحس از جمله فيلم‏هايى هستند كه در آنها مردم آمريكا با هجوم يك دشمن خارجى روبه‏رو مى‏شوند. هدف اصلى در اين فيلم‏ها، ايجاد نوعى حالت وحشت در مردم آمريكا بود تا بتوان از اين حالت وحشت براى هجوم استفاده كرد.4 آنها اعتقاد دارند كه پيروان كليساى پروتستان، براى ظهور دوباره مسيح بايد چند خواسته مسيح راكه در تفاسير انجيل در قرن بيستم به عنوان پيش‏گويى‏هاى انجيل بيان شده، عملى نمايند. اين جريان نوظهور در پروتستانيسم، با عنوان «صهيونيسم مسيحى» شهرت دارد.

طرفداران صهيونيسم مسيحى (Christian Zionism) مسيحيان پروتستانى هستند كه معتقد به آرماگدون «Armageddon» و نبرد آخرالزمان هستند و معتقدند براى ظهور دوباره مسيح بايد اقدامات و شرايط پيش از ظهور را فراهم كرد. اين جريان، يك پديده جديد دينى - سياسى در مسيحيت است كه براى اولين بار توسط كليساى انگليس در اواخر قرن نوزدهم ميلادى به وجود آمد.

به اعتقاد مسيحيان صهيونيست، در مرحله وقوع آرماگدون، جنگى فراگير در جهان رخ مى‏دهد كه در آن، همه زمين به سختى نابود خواهد شد. اصل اين كلمه، هارمجيدو (يا هارمگيدو) است. مكان وقوع اين جنگ، صحراى مگيدو در شمال اسرائيل و كرانه غربى رود اردن است. در اين مكان، در گذشته، شهرى استراتژيك بوده كه در مسير عبور از شمال به جنوب و شرق به غرب قرار داشته است. جنگ‏هاى زيادى در اين مكان رخ داده است. اين جنگ، ميان نيروهاى خير (يهوديان) و نيروهاى شر( مسلمانان از ايران و روسيه) رخ مى‏دهد و به همه دنيا كشيده مى‏شود.

ريگان، رئيس‏جمهور اسبق امريكا نيز بسيار تحت تأثير تعليمات دينى - كه توسط مادرش، نل ريگان ديده بود - قرار داشت. وى مى‏گويد: «اين نبى خشمگين، حزيقال است كه بهتر از هركسى، قتل عامى را كه عصر ما را به ويرانى خواهد كشاند، پيش‏گويى كرده است... اين علامت آن است كه فرا رسيدن آرماگدون، دور نيست». براى تبليغات تفكرات صهيونيست‏ها، ابزارهاى فراوانى وجود دارد. 85% سرمايه هاليوود، متعلق به صهيونيست‏هاست. از اين رو، آنها به راحتى مى‏توانند جهت رواج نظريات خود، به فيلم‏هاى سينمايى متوسل شوند. در فيلم‏هاى آرماگدون، ماتريكس، شمارش معكوس تا آرماگدون، امگا كد (يا مگيدو)و... بسيارى از كارگردانان و بازيگران معروف سينماى صهيونيست فعاليت مى‏كنند و در خدمت منافع اسرائيل هستند.6

مسيحيان بنيادگرا، با به خدمت گرفتن اصطلاح «قوم برگزيده» كه يهوديان، خودشان را با اين عنوان مى‏شناسانند، معتقدند در عصر حاضر، مسيحيان پروتستان آمريكا، رسالت ايجاد حكومت خدا را بر روى زمين بر عهده دارند و نه يهوديان معاصر. مسيحيان صهيونيسم، با تحريف مفاهيم دينى و سوء استفاده از عقايد مذهبى جامعه آمريكا، با شيطنتى خاص در صدد تعقيب منافع و اهداف نامشروع خود و ترسيم آينده‏اى با تسلط كامل صهيونيزم بين‏الملل بر ساير ملت‏ها و مذاهب جهان مى‏باشند. در يك جمع‏بندى، مى‏توان مهم‏ترين اهداف مسيحيان صهيونيست از ترويج چنين عقايدى را چنين بيان نمود:

1. تشويق و دلگرمى در گفت‏وگوهاى يهوديان و مسيحيان.
2. مقابله با افكار ضد يهودى.
3. آموزش با نگرش به ريشه‏هاى يهودى دين مسيح (اين برنامه در 200 مدرسه با 100000 دانشجو اجرا مى‏شود).
4. اقدامات بشردوستانه در ميان پناهندگان يهودى.
5. مخالفت با مقامات يهودى ميانه‏رو كه به دنبال روش‏هاى مصالحه‏جويانه براى صلح در فلسطين هستند.
6. سوء استفاده از مسيحيت براى توجيه اعمال ضد حقوق بشر.
7. با تبليغ تفكرات تدبيرگرايى (يا مشيت‏گرايى) در ميان عموم تلاش مى‏كنند تا اين باور را به وجود آورند كه مسائلى كه رخ مى‏دهد، همان است كه در كتاب مقدس آمده و ما نبايد با آنها مبارزه كنيم.7

قدرت‏هاى بزرگ جهان، سياست خارجى خود را بر مبناى حوادثى كه پيش از آن رخ مى‏دهد جهت داده، نقشه‏هاى نظامى خود را به شكلى سامان داده‏اند تا آمادگى‏هاى لازم براى اين حادثه در آن رعايت شود. اين در حالى است كه مؤسسات دينى و رسانه‏هاى اين دولت‏ها نيز مردم خود را براى استقبال از اين حادثه آماده مى‏سازند.