|
آخرالزمان شناسى در آثار اسلامى |
|
|
|
۰۸ خرداد ۱۳۸۵ |
|
صفحه 4 از 4
70. بوفكى، ابو محمد عمرّكى بن على
الملاحم، عربى (به نقل از: رجال النجاشى، ص303).
71. اشعرى قمى، ابو جعفر محمد بن احمد بن يحيى
الملاحم، عربى.
72. كرخى، ابو جعفر محمد بن عبداللَّه بن مهران
الملاحم، عربى (به نقل از : الذريعة، ج22، ص190).
73. صفّار قمّى، ابو جعفر محمد بن حسن (م. 290ق.)
الملاحم، عربى.
74. غاضرى، ابوعبداللَّه محمد بن عباس بن عيسى
الملاحم، عربى.
75. عيّاشى، محمد بن مسعود
الملاحم، عربى.
76. محمدابن ابىعمير (م.217ق.)
الملاحم، عربى (به نقل از: رجال النجاشى، ص326).
77. ابن المنادى، ابوالحسن، احمد بن جعفر بن محمد (م.336ق.)
الملاحم، 151ص، عربى (خطى).
78. مولانا، سيد على (م.1392ق.)
الملاحم، چاپ چهارم، تبريز، آسيا، 1399ق، 115 ص، فارسى، جيبى.
79. انصارى زنجانى، ابراهيم (معاصر)
ملاحم القرآن، چاپ اول، قم، بىنا، 1400ق، 135ص، عربى، وزيرى.
80. موسوى زنجانى، ميرزا ابوالقاسم بن ميرزا كاظم (م.1292ق)
ملاحم القرآن، عربى، خطى.
81. سيد ابن طاووس، رضىالدين ابوالقاسم على بن موسى، (م.664 ق.)
الملاحم والفتن فى ظهور الغائب المنتظر، چاپ پنجم، منشورات رضى، قم، 1398ق، 224ص، رقعى.
شايان ذكر است كه اين كتاب با نام التشريف بالمنن نيز به چاپ رسيده است.
82. چاپ ديگر كتاب: چاپ اول، 1408ق، بيروت، مؤسسه اعلمى، 204ص، وزيرى.
83. سيد ابن طاووس، ابوالقاسمعلىبنموسى (م.664ق.)
الملاحم والفتن، يا فتنهها و آشوبهاى آخر الزمان ترجمه محمد جواد نجفى، چاپ اول، تهران، كتابفروشى اسلاميه، تهران، 230ص، فارسى، رقعى.
84. طوسى، محمد بن قاسم
الملاحم والفتن و ما اصاب السلف و يصيب الخلف من المحن، عربى (به نقل از: معالم العلماء، ابن شهر آشوب، ص117).
85. همدانى طاوهاى، شيخ محمد حسين
الملاحم، يا علائم آخرالزمان، قم، كتابفروشى صحفى، 1383ق، 111 ص، فارسى، جيبى.
86. خادمى شيرازى، محمد (معاصر)
نشانههاى ظهور او، چاپ اول، قم، مؤلف، 1371ش، 220ص، فارسى، وزيرى.
87. عليزاده، مهدى (معاصر)
نشانههاى يار و چكامه انتظار، چاپ اول، قم، انتشارات مسجد مقدس جمكران، 153ص، 1379ش، فارسى، رقعى.
88. ابنكثير دمشقى، حافظ ابوالفداء (م.774ق.)
نهاية البداية والنهاية، 2ج، تحقيق شيخ محمد فهيم ابوعبيّه، چاپ اول، عربستان، مكتبة النصر الجديدة، رياض، 1968م، 400 + 391ص، عربى، وزيرى.
89. ابنكثير دمشقى، حافظ ابوالفداء اسماعيل (م.774ق.)
النهاية، فتن و أهوال آخرالزمان، چاپ اول 1410ق، قاهره، التراث الاسلامى، 372ص، عربى، وزيرى.
90. ابنكثير دمشقى، حافظ ابوالفداء اسماعيل
النهاية فى الفتن والملاحم، تحقيق: محمد احمد عبدالعزيز، 2ج، بيروت، دارالجيل، بىتا. 439+440ص، عربى، وزيرى.
91. ميرجهانى، سيد حسن (م.1413ق.)
نوائب الدهور فى علائم الظهور، 4ج، چاپ دوم، تهران، كتابخانه صدر، 1369ش، تهران، 456+460+ 319ص، فارسى، وزيرى.
92. سادات مدنى، سيدعلىاصغر (معاصر)
نشانههاى ظهور، چاپ سوم، تهران، منير، 1373ش، 160ص، فارسى، رقعى.
ابراهيم شفيعى سروستانى
پىنوشتها :
1 . ر.ك: نعيم بن حماد بن معاويه، الفتن، تحقيق مجدى بن منصور بن سيّدالشورى، بيروت، دارالكتب العلميه، 1418 ق. ص11.
2 . كلمه »ففتَن« جمع »فتنه« است و اين لغت به معناى آزمايش، امتحان، شورش، اختلاف آراء، رنج و محنت و... آمده است و در اصل به عملى كه براى پاك كردن طلا و نقره از ناخالصى صورت مىگيرد اطلاق مىشود.
ر.ك: ابن منظور، لسان العرب، ج10، ص178، ماده »فتن«.
3 . كلمه »مَلاحفم« جمع »مَلحَمه« به معناى جنگ و خونريزى بزرگ و رزمگاه است. در مورد ريشه اين كلمه نيز گفتهاند كه: ملحمه از »لفحمَه« به معناى تار پارچه گرفته شده و چون معمولاً در رزمگاه طرفين نبرد چون تار و پود پارچه در هم مىپيچند به آن »ملحمه« مىگويند. برخى نيز گفتهاند اين كلمه از »لَحم« به معناى گوشت گرفته شده و از اين رو به رزمگاه »ملحمه« مىگويند كه در آن گوشتهاى كشته شدگان به فراوانى به چشم مىخورد.
ر.ك: همان، ج12، ص254، ماده »لحم«.
4 . كتابشناس بزرگ شيعى مرحوم آقا بزرگ تهرانى از بيش از سى مورد كتاب كه با عناوينى نظير الفتن والملاحم نوشته شدهاند ياد كرده است.
ر.ك. آقا بزرگ الطهرانى، الذريعه الى تصانيف الشيعه، ج16، ص114-112 و ج22، ص190-187.
5 . ر.ك: مهدىپور، علىاكبر، كتابنامه امام مهدى، ج1، ص163 - 154، ص86-85؛ ج2، ص440، 520 - 529، 546 - 550، 671 - 678، 760 - 761 و 763 - 764، ص749.
|
