آب و اصولاً منابع زیرزمینی اینك به همان اندازه برای حیات رژیم صهیونیستی اهمیت دارد كه مسئله امنیت و برقراری آن توجه كامل این رژیم را به خود معطوف كرده است.
این رژیم از ابتدای اعلام موجودیت خود (1948) با درك اهمیت منابع آبی با حمایت قدرت‌های بزرگ جهان نظیر آمریكا به اشغال عمدی سرزمین‌هایی از اعراب دست زد كه شریان حیاتی نه تنها اعراب كه خود رژیم اسراییل نیز محسوب می‌شد. اشغال بلندی‌های جولان، صحرای سینا، مناطقی از افردن و مزارع شبعا در جنوب لبنان كه مسیر رودهایی چون لیحانی، حاصبانی و وزانی می‌باشد.

به گزارش خبرگزاری قدس، حسن صابر، نویسنده و پژوهشگر فلسطینی، در باب اهمیت این منبع خدادادی در سیاست كلی رژیم صهیونیستی و عملكرد 57 ساله این رژیم برای تصاحب منابع آبی فلسطینیان و اعراب در مقاله ای تحت عنوان «اسراییل بزرگ‌ترین آب دزد جهان» نوشت: اسرائیل به سرقت و تجاوز به خاك اعراب و احداث شهرك‌هایی برای اسكان صهیونیست‌هایی كه از سراسر جهان بدان‌جا فرامی‌خواند، اكتفا نمی‌كند بلكه در حال سرقت آب از سرزمین‌های عربی است. گزارش‌های بین‌المللی دراین باره، اسرائیل را به بزرگ‌ترین دزد آب در جهان توصیف می‌كند. رژیم صهیونیستی دارای سوابق طولانی در سرقت آب می‌باشد كه به پیش از تشكیل دولت صهیونیستی در سال 1948 می‌رسد. در آن هنگام فلسطین تحت‌الحمایه انگلیسی‌ها بود و صهیونیست‌ها با استفاده از این فرصت به دزدی آب از اعراب اقدام می‌كردند.
به عقیده «صابر»، اهداف صهیونیست‌ها از سرقت آب از اعراب محرمانه و غیر علنی است. در پنجم ماه می 1965 اسرائیل اعلام كرد كه آب‌رسانی از دریاچه طبریه به صحرای نقب (نقو) را آغاز كرده است و این رویداد در مدتی كمتر از 4 ماه پس از برگزاری اجلاس سران عرب در ژانویه 1964 در قاهره صورت گرفت، بدون آن‌كه اعراب هیچ‌گونه واكنشی از خود نشان دهند. در آن هنگام عبد الناصر، رهبران عرب را برای موضع‌گیری در برابر هدف‌های اسرائیل در مورد تغییر مسیر رود اردن به گردهمایی دعوت كرده بود.
این اجلاس سران عرب در آن هنگام هیاتی عربی در چارچوب اتحادیه عرب برای بهره‌برداری از آب‌های رود اردن و منابع شمالی آن تشكیل داد و قرار بود این هیات طرح‌ها و نقشه‌هایی در زمینه بهره‌برداری از آب‌های رود اردن تهیه كند. اما اسرائیل در پاسخ به این اقدام بسیار منتظر نماند و خیلی سریع اقدام به تخریب طرح تغییر مسیر رودخانه حاصبانی و وزانی كرد و این همان طرحی بود كه اجلاس سران عرب درباره آن تصمیم گیری كرده بود.
این مؤسسه فلسطینی معتقد است: از هنگام تشكیل دولت صهیونیستی و صهیونیست‌ها از هرگونه اقدامی برای تسلط بر منابع آبی اعراب و به ویژه رود اردن و سرچشمه‌های شمالی آن، خودداری نكرده‌اند. رژیم صهیونیستی این رودخانه و سرچشمه‌های آن را گنجی بسیار ارزشمند می‌شمارد كه هدف از آن انتقال آب از «رودخانه شریعت» در منطقه پل «بنات یعقوب» در جنوب دریاچه حوله بود كه اسرائیل آن‌را در سال 1951 خشكانده بود كه این خود اقدامی بر خلاف مقررات آتش بس سال 1948 به شمار می‌آید.
برای مقابله با این اقدام جنایت‌كارانه، جامعه بین‌المللی دخالت كرد و شورای امنیت با صدور قطعنامه‌ای از اسرائیل درخواست كرد طرح تغییر مسیر آب به صحرای نقب را متوقف كند. در سال 1953 پرزیدنت «دوایت آیزنهاور»، رییس جمهور وقت آمریكا، فرستاده خود، «اریك جانسون»، را به كشورهای ذی‌نفع در مسئله آب (اردن، سوریه، لبنان، اسرائیل) اعزام كرد.
این فرستاده طرحی را ارائه داد كه به نام وی شناخته شد (طرح جانسون) كه هدف از آن توسعه كشاورزی در منطقه و اسكان آوارگان فلسطینی در كشورهای همجوار فلسطین بود. بر اساس این طرح سالانه باید طبق برآوردهای اسرائیل 1213 میلیون متر مكعب آب تقسیم شود در حالی‌كه برآوردهای اعراب مقدار آبی كه باید تقسیم می‌گردید به 1429 میلیون مترمكعب اعلام كرده بود.
پس از جنگ ژوئن 1967 اسرائیل علیه اعراب، تل‌آویو این طرح را زیر پا گذارد و تمامی این آب‌ها در اختیار اسرائیل قرار گرفت، در حالی‌كه طرح جانسون به طور كلی به سود اسرائیل بود و لبنان با وجود آن‌كه رودخانه حاصبانی در خاكش قرار داشت از آن بهره‌ای نبرد. اسرائیل را باید همواره دزد آب‌های بین‌المللی نامید، چون همواره تأكید دارد آب‌هایی كه در سرزمین‌های اشغالی اعراب قرار دارد ـ از جمله در بلندی‌های جولان ـ بخش جداناپذیری از اسرائیل می‌باشد.
گزارش مركز اطلاع رسانی ملی وابسته به تشكیلات خودگردان فلسطین حاكیست كه اسرائیل از هنگام اشغال سرزمین‌های فلسطینی در سال 1967 سعی كرد از طریق احداث چندین شهرك در مناطق آب خیز، فلسطینی‌ها را از حقوق خود در این آب‌ها محروم كند. اسرائیل برای این‌كه بر آب‌های فلسطین تسلط یابد اقدام به صدور چندین فرمان نظامی كرد كه بر اساس آن آب‌های فلسطین در اختیار كامل اسرائیل قرار می‌گیرد كه برجسته‌ترین این فرمان‌ها از این قرار می‌باشند:



ــ تمامی آب‌هایی كه در سرزمین‌های اشغالی قرار دارد در مالكیت اسرائیل می‌باشد.
ــ اعطای اختیارات كامل به افسران مأمور آب كه از سوی دادگاه‌های اسرائیل تعیین می‌گردند تا برای تسلط بر تمامی تأسیسات آب‌رسانی اقدام كنند.
ــ ممنوعیت احداث هرگونه تأسیسات آب‌رسانی جدید بدون دریافت مجوز از افسر مأمور آب‌رسانی كه وی حق دارد هرگونه درخواستی را بدون ذكر دلیل و علت در این زمینه مورد قبول و یا رد قرار دهد.
ــ قرار دادن تمامی چاه‌های آبی و سرچشمه‌های آب و طرح‌های آب‌رسانی در اختیار مستقیم فرماندار نظامی اسرائیل.
ــ وادار كردن تمامی شهروندان ساكن غزه به دریافت مجوز از فرماندار نظامی اسرائیل برای اجرای هرگونه طرحی در زمینه آبیاری و آب‌رسانی. در اجرای این دستور، اسرائیل دست به اقداماتی زده است كه از جمله آن:
ــ تعیین سقف مقدار آبی كه مالكین چاه‌های آب در كرانه باختری و نوار غزه می‌توانند برداشت كنند، كه این مقدار نبایستی از 100 متر مكعب بیشتر باشد.
ــ جلوگیری از احداث چاه‌های جدید توسط فلسطینی‌ها و موافقت با همان درخواست از سوی شهرك نشینان.
ــ مشخص كردن عمق چاه‌ها، كه فلسطینی‌ها حق ندارند چاه‌هایی بیش از 120ـ140 متر عمق حفر كنند.

به نوشته «حسن صابر»، در عین حال اقدامات دیگری نیز در این زمینه اتخاذ گردید از جمله:
ــ سرقت مقادیر فراوانی از آب‌های فلسطینی‌ها از طریق حفر چاه‌های بسیار در شهرك‌های اسرائیلی كه در كرانه باختری به 50 فقره و در نوار غزه به 43 فقره رسید.
ــ احداث چندین سد كوچك برای نگهداری آب‌های سطحی و جلوگیری از دستیابی فلسطینی‌ها به آن.
ــ انتقال آب از شهرك‌های اسرائیلی در مناطق فلسطینی به شهرهای داخلی اسرائیل.
ــ اقدام اسرائیل به فروش 5 میلیون متر مكعب آب در سال به ساكنان نوار غزه با قیمت‌های گران كه سالانه بالغ بر 15ــ20 میلیون شیكل می‌رسد.



پژوهش‌های به عمل آمده نشان می‌دهد كه 85% آب‌های زیر زمینی موجود در كرانه باختری به وسیله اسرائیل مورد بهره‌برداری قرار می‌گیرد كه به 600 میلیون متر مكعب می‌رسد كه این اضافه بر آب‌هایی است كه از نوار غزه پمپاژ می‌شود و بالغ بر 10 میلیون متر مكعب می‌باشد. به جز این مقادیر از آب‌های زیرزمینی كه اسرائیل در سرزمین‌های فلسطین مورد بهره‌برداری قرار می‌دهد، رژیم صهیونیستی میلیاردها متر مكعب از آب‌های حوزه رود اردن را نیز مورد بهره‌برداری قرار می‌دهد.
اسرائیل نه تنها آب‌های كرانه باختری و غزه را به سرقت می‌برد، بلكه آب‌های بلندی‌های جولان را نیز در اختیار گرفته است. گزارش مركز اطلاع رسانی فلسطین حاكیست كه مرزهای اشغال‌گری اسرائیل در خط تقسیم آب میان جولان و حوران متوقف شده است، كه این مسئله تسلط كامل اسرائیل بر تمامی منابع آبی جولان و به اضافه شاخه جنوب غربی كوه الشیخ كه سرچشمه اصلی رود اردن است فراهم می‌كند.
مقدار آب‌هایی كه در بلندی‌های جولان موجود است به 20 میلیون متر مكعب برآورد می‌شود . كاهش شدید آب در جولان، اسرائیل را وادار كرده است در برابر جهانیان ادعا كند كه نیازمند افزایش سهمیه خود از آب‌های رودخانه یرموك از 17میلیون متر مكعب به 40 میلیون متر مكعب می‌باشد و همچنین باید 140 میلیون متر مكعب نیز برای آبیاری زمین‌های دره اردن اختصاص داده شود.
این نویسنده فلسطینی در پایان پژوهش خود می‌نویسد: بدین ترتیب روشن می‌شود كه تحقق اطماع اسرائیل در آب‌های رودخانه یرموك می‌تواند به كشور اردن آسیب برساند كه در نتیجه این كشور ناچار شده است در اندیشه احداث سدی در منطقه شود.
مصری‌ها كه فقط حاضر شدند فقط یك كیلومتر مربع از سینا را به اسرائیل واگذار كنند كه همان طابا است، حاضر نشده‌اند حتی یك مشت آب در اختیار اسرائیل قرار دهند.