ایروینگ كریستول
كریستول به عنوان پدر «نومحافظه كاری» شناخته می‏شود. وی عضو گروه «روشنفكران نیویورك» كه بیشتر از مهاجران یهودی اروپای شرقی تشكیل شده، بوده است. كریستول در سال‏های پایانی دهه 30 میلادی در «citycollege» نیویورك تحصیل كرد. وی از 1947 تا 1952 مدیر تحریریه مجله‏ای انتقادی بود كه بعدها «neocaon bible» نام گرفت.
در سال‏های پایانی دهه 60، كریستول به لحاظ تمایلات سیاسی از چپ به راست تغییر مشی داد، چرا كه معتقد بود ضدیت با آمریكا در میان لیبرال‏ها بیشتر وجود دارد. كریستول چارچوب روشنفكری نومحافظه كاری را با بنیان‏گذاری و نوشتن مقالاتی در نشریاتی مانند «The national intrest» و «The public intenes» بنا نهاد.
كریستول یكی از اركان فكری موسسه «American enterpise» است و كتاب‏های متعددی را از جمله «Neoconservatism The autobiagraphy of an Idea» (نومحافظه كاری، اتوبیوگرافی یك نظریه) تالیف نموده است. وی پدر ویلیام كریستول، سردبیر نشریه «standard weekly» است.

نرمن پدهرتز
پدهرتز كه یكی از پایه گذاران نومحافظه‌كاری به حساب می‏آید، در حوزه‏های مختلف اجتماعی، فرهنگی و بین‌المللی مطالعه كرده و قلم می‏زند. وی از سال 1990 تا 1995 سردبیر نشریه «commentary» بود كه توسط كمیته یهودیان آمریكا منتشر می‏شد. وی اخیرا دارای تمایلات سیاسی لیبرال شده، اما در دهه 70 رویه‏ای مخالف داشته و عضو انجمنی كه توسط سناتور هنری جكسون دموكرات پایه‌گذاری شد، بوده است. پدهرتز مولف 9 كتاب است. از جمله كتاب «Breaking Ranks» كه در آن وی مدعی شده است كه بقای اسرائیل یكی از اولویت‏های استراتژی نظامی آمریكا است.
وی با یك منتقد اجتماعی به نام «میج دكتر» كه به لحاظ فكری نیز به او نزدیك است ازدواج كرده و هر دو با هم به تاسیس «commitee on the present danger» در اواخر دهه 80 كمك كرده‏اند. پسر پدهرتز به نام جان، یكی از نویسندگان «نیویورك پست» است.

پل ولفوویتز
ولفووتیز، پس از سه سال خدمت در پست معاون وزیر دفاع و طراحی جنگ عراق، در سال 2005 توسط جورج بوش برای ریاست بانك جهانی انتخاب شد.
وی از سال 1989 تا 1993 به عنوان مشاور سیاسی وزیر دفاع، هدایت یك تیم 700 نفره را كه مسئولیت‏های اصلی در مورد شكل‌دهی استراتژی نظامی آمریكا در پایان جنگ سرد را بر عهده داشتند، به دست گرفت. وی در این مسئولیت، با همكاری «لوئیس لایبی» در سال 1992 طرحی را ارائه كرد كه خواستار تسلط نظامی آمریكا بر آسیا و اروپا و مقابله مقدماتی با كشورهای مظنون به تولید سلاح‏های كشتار جمعی بود. طرح وی پس از آنكه در رسانه‏های مطرح شد، چنان واكنش شك‌آوری را برانگیخت، وی مجبور به دوباره نویسی آن شد. پس از 11 سپتامبر بیشتر اعضای اصلی آن تیم سمت‏های كلیدی تهیه استراتژی امنیتی آمریكا در سال 2002 را بر عهده گرفتند.
ولفورتیز در زمان جنگ 1991 خلیج فارس، از تز گسترش دامنه جنگ به تغییر رژیم صدام حمایت می‏كرد.

ریچارد پرل
پرل كه به خاطر مواضع سرسختانه‏اش در موضوعات مربوط به امنیت ملی به «شاهزاده تاریكی» شهرت دارد، یكی از تاثیرگذارترین نومحافظه‏كاران به شمار می‏رود.
پرل یكی از اصلی‏ترین معماران برنامه «creatiue destruction»(تخریب سازنده) با هدف بازسازی ساختار خاورمیانه است كه با حمله به عراق آغاز می‏شود. وی بخش‏های مهمی از این برنامه را در گزارش كلیدی كه در سال 1996 برای حزب دست راستی لیكود اسرائیل تهیه كرد، بیان كرده بود.
پرل به تاسیس دو مركز فكری بزرگ كمك كرده است: یكی مركز سیاست امنیتی «The center for security policy» و ديگری موسسه يهودی برای امنیت ملی «The jewish institute for national security». وی همچنین در موسسه «American Enterprise» نیز عضویت دارد و علاوه بر اشتغال در سمت مشاور بنیاد ضد تروریستی دفاع از دموكراسی‏ها «Foundation for the Defence of Democracies»، یكی از مدیران روزنامه «اورشلیم پست» اسرائیل نیز هست.

داگلاس فیث
وزارت دفاع اعلام كرده كه فیث، تابستان امسال از سمت معاونت وزیر دفاع در امور سیاست‌گذاری كه پست غیرنظامی شماره 3 پنتاگون به حساب می‏آید و وی از ابتدای روی كار آمدن بوش در سال 2001 در آن مشغول به كار بوده، استعفا خواهد كرد. فیث در دولت ریگان نیز به عنوان دستیار وزیر دفاع در امور سیاست‌گذاری مذاكرات مشغول به كار بوده و پیش از آن نیز به عنوان مشاور مخصوص ریچارد پرل فعالیت داشته است. فیث قبل از ورود به پنتاگون به عنوان متخصص امور خاورمیانه در سال‏های 1981 و 1982 در شورای امنیت ملی حضور داشته است. وی به حمایت از حزب دست راستی لیكود اسرائیل شهرت دارد. او به همراه پدرش كه در یك جنبش صهیونیستی جوان در زادگاهش یعنی لهستان فعالیت می‏كرد، از طرف سازمان صهیونیستی طرفداری از لیكود در آمریكا مورد تشویق قرار گرفت. وی در سال 1992 نایب رییس هیات مشاوران موسسه یهودی امنیت ملی بوده است. وی ریاست سابق مركز سیاست امنیتی را برعهده داشته و اكنون نیز یكی از مدیران این موسسه است.

لویس لایبی‏
لایبی هم اكنون مشاور امنیت ملی دیك چنی است. وی در پست‏های متنوعی فعالیت داشته است. در دولت اول بوش، لایبی به عنوان معاون وزیر دفاع در سیاست‌گذاری‏های جنگ فعال بوده است.
لایبی یكی از بنیان‌گذاران پروژه قرن جدید آمریكا «New American century» بوده و با همكاری پل ولفووتیز، ویلیام كریستول و رابرت كاگان گزارشی را در سال 2000 با عنوان «بازسازی استراتژی دفاعی آمریكا، نیروها و منابع برای قرن جدید»، تهیه كرد.
وی در سال 1992 یعنی زمانی كه دیك چنی وزیر دفاع آمریكا بود، در تهیه طرح جنجال برانگیز ولفووتیز به عنوان «راهنمای سیاست‌گذاری دفاعی» با وی همكاری كرد. هم اكنون لایبی به عنوان مشاور مركز مطالعات روسیه و آسیا ـ اروپا در بنگاه RAND فعالیت دارد.

جان بولتون‏
بولتون در فوریه 2005 به عنوان سفیر آمریكا در سازمان ملل انتخاب شد و در صورتی كه این سمت او توسط كنگره تایید شود، وی از معاونت وزارت امور خارجه در امور كنترل تسلیحات به سازمان ملل منتقل خواهد شد. جان بولتون پیش از تصدی این پست در وزارت خارجه آمریكا نایب رییس موسسه نومحافظه كار «American Enterprise» بوده و در دولت‏های جورج بوش پدر و ریگان نیز سمت‏های مختلفی را بر عهده داشته است.
بولتون معمولا ادعاهایی می‏كند كه كاملا توسط مجامع اطلاعاتی تایید نمی‏شود. وی در مارس ۲۰۰۲ در سخنرانی خود با نام «در پشت سر محور شرارت» سوریه، لیبی و كوبا را به عنوان كشورهایی كه به دنبال ساخت سلاح‏های كشتار جمعی هستند معرفی كرد. در ژولای 2003 نیز CIA و سایر آژانس‏های اطلاعاتی به شدت ادعاهای بولتون در مورد پیشرفت سوریه در برنامه‏های تسلیحاتی را رد كردند.

الیوت آبرامز
آبرامز در فوریه سال 2005 به سمت معاون دستیار رییس‌جمهور و معاون مشاور امنیت ملی در استراتژی دموكراسی جهانی منصوب شد. وی از دسامبر 2002 تا فوریه 2005 به عنوان دستیار ویژه رییس‌جمهور و مدير ارشد مطالعات خاور نزديك و شمال آفریقا فعالیت داشته است. آبرامز فعالیت سیاسی خود را از همكاری با سناتور هنری جكسون آغاز كرد و در دولت ریگان، سمت‏های مختلفی را در وزارت خارجه بر عهده داشت. وی از سال 1990 تا 1996 عضو موسسه «Hudson» بوده و سپس ریاست مركز سیاست عمومی و اخلاق را بر عهده داشته است. وی همچنین در سمت ریاست كمیته آمریكایی آزادی بین المللی ادیان نیز فعالیت كرده است. در سال 1991، آبرامز به خاطر افشای اطلاعاتی از درون كنگره آمریكا در مورد ایران گناهكار شناخته شد، ولی جورج بوش پدر، او را در سال 1992 عفو كرد. آبرامز در سال 1980 با راشل دكتر، دختر نرمان پدهرتز و میج دكتر، ازدواج كرد.

رابرت كاگان‏
كاگان در زمینه استراتژی ایالات متحده و دیپلماسی قلم می‏زند. وی با همكاری ویلیام كریستول نومحافظه كار، پروژه «قرن جدید آمریكا» را در 1997 تهیه كرده و در سال 1998 نامه‏ای جنجال برانگیز را خطاب به كلینتون مبنی بر لزوم تغییر نظام حكومتی عراق منتشر كرد.
وی پس از آنكه در سال‏های 1984 و 1985 نطق‏های وزیر امور خارجه وقت آمریكا را تهیه می‏كرد، توسط ایلیوت آبرامز در دفتر امور درون آمریكایی وزارت خارجه به كار گرفته شد. وی همچنین در نشریات «واشنگتن پست» و نشریه طرفدار صهیونیسم «weekly standard» نیز مقالاتی منتشر كرد.

مایكل لدین‏
گفته می‏شود لدین، كه بسیاری او را رادیكال‏ترین نومحافظه كار آمریكا می‏دانند، مرتبا به كارل رو (karl Rove)، مشاور بلند پایه بوش، در امور مربوط به سیاست خارجی مشاوره می‏دهد.
لدین یكی از اصلی‏ترین طرفداران تغییر رژیم ایران است. وی در سال 2001 موسسه «اتحاد برای دموكراسی در ایران» را پایه‌گذاری كرد.
مایكل لدين در دولت ریگان به عنوان مشاور وزیر امور خارجه آمریكا فعالیت داشت و هم اكنون نیز در موسسه نومحافظه‌كار «American Enterprise» با ریچارد پرل همكاری نزدیكی دارد. وی همچنین یكی از بنیان‌گذاران و عضو «موسسه یهودی امور امنیت ملی» است. وی در فاصله سال‏های 1975 تا 1977 در مجله «New Republic» فعالیت داشته و سردبیر فصل نامه واشنگتن نیز بوده است. وی همچنین كتاب «جنگ علیه سردسته‏های ترور» را تالیف كرده و در آن از ایده تغییر نظام سیاسی در عراق، سوریه و عربستان سعودی حمایت كرده است.

ویلیام كریستول‏
ویلیام كریستول پسر بنیان گذار اندیشه نومحافظه كاری، یعنی ایروینگ كریستول، است. وی هم اكنون رییس پروژه «قرن جدید آمریكا» و سردبیر نشریه طرفدار صهیونیسم «weekly standard» است.
ویلیام كریستول نیز مانند فرانك جفنی و ایلیوت آبرامز ابتدا كار سیاسی را با سناتور هنری جكسون دموكرات آغاز كرد، ولی در سال 1976 مشی سیاسی خود را عوض كرد و جمهوری‌خواه شد. وی در دولت‏های ریگان و جورج بوش پدر نیز سمت‏هایی را داشته است. كریستول از سال 1991 مرتبا خواستار تغییر رژیم صدام در عراق بوده و با همكاری «لورنس كاپلن» كتاب «جنگ علیه عراق: ستمگری صدام و وظیفه آمریكا» را تالیف كرده است. وی عضو هیات مشاوران «بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها»، که پس از 11 سپتامبر به یكی از كانون‏های تولید اندیشه تبدیل شده، نیز می‏باشد.

فرانك جفنی‏
جفنی، بنیانگذار و رییس موسسه پرنفوذ «مركز سیاست امنیتی» كه سیاست اعلام شده آن «حفظ صلح جهانی از طریق قدرت آمریكا» است، می‏باشد. وی در سال 1987 به عنوان دستیار وزیر دفاع در سیاست امنیت بین‌الملل در دولت ریگان انتخاب شد و سپس به عنوان دستیار وزیر دفاع آمریكا در زمینه دفاع در برابر نیروهای اتمی و سیاست كنترل تسلیحات زیر نظر ریچارد پرل فعالیت داشت. او در «واشنگتن تایمز» و مجله «Defence News» و نیز روزنامه «Investors Business» مقالاتی منتشر می‏كند. وی همچنین در شورای سردبیری نشریات الكترونیكی «Jewishworldreview.com» ،«National Review online» و نیز «worldnetDaily.com»، كه هر سه از محافل نزدیك به صهیونیست‏ها هستند، نیز عضویت دارد.
وی همچنین یكی از 25 نومحافظه كار اصلی مشاركت كننده در تدوین پروژه «قرن جدید آمریكا» به شمار می‏رود.