|
۰۴ خرداد ۱۳۸۵ |
|
صفحه 3 از 4
نكته اول: رواياتي كه در آن¬ها به نبرد امام با ديگر گروه¬ها اشاره شده است، مانند درگيري با قريش، بني شيبه، اهل بصره، اعراب و سفياني در نقاط مختلف و... . برخي از اين روايات از اين قرارند:
الف: امام باقر ع :
اذا بلغ السفياني ان القائم قد توجه من ناحية الكوفة يتجرد بخيله حتي يلقي القائم... فيقتتلون يومهم ذلك حتي ان الله تعالي يمنح القائم واصحابه اكتافهم فيقتلونهم حتي يفنوهم... .[21]
چون سفياني مطلع مي¬شودكه قائم (عج) از جانب كوفه به سوي او رهسپار شده است او نيز همراه با سوارانش حركت مي¬كند تا اين¬كه با قائم (عج) روبهرو مي¬شود... پس آن روز با يكديگر مي¬جنگند. سپس خداوند قائم (عج) و يارانش را بر آن¬ها مسلط مي¬كند تا اين¬كه آن¬ها را كشته و از بين مي¬برند.
ب: امام صادق ع :
اذا قام القائم (عج) من آل محمد صلوات الله عليه اقام خمسمأة من قريش فضرب اعناقهم ثم اقام خمسمأة فضرب اعناقهم ثم خمسمأة اخري حتي يفعل ذلك ستّ مرات. قلت: و يبلغ عدد هولاء هذا؟ قال: نعم منهم و من مواليهم.[22]
چون قائم آل محمد (عج) يام كرد پانصد نفر از قريش را گردن مي¬زند. سپس پانصد نفر ديگر را گردن مي¬زند و سپس پانصد نفر ديگر را و اين كار را شش بار تكرار مي¬كند. راوي مي¬گويد: عرض كردم قريش اين مقدار هستند؟ فرمود؟ آري از آنها و از دوستانشان.
اين¬ها نمونه¬هايي است از جنگ¬ها و درگيري¬هاي امام مهدي(عج) با دشمنان به منظور پاك كردن دنيا از وجودشان.
نكته دوم: اندك بودن مدت زمان هشت ماه براي فتح كل دنيا؛
با پيوست كردن اين دو نكته، يعني جنگ¬ها و درگيري¬هاي حضرت با گروه¬هاي گوناگون در خاورميانه از يك¬سو و اندك بودن مدت زماني كه حضرت طي آن بر تمام دنيا مسلط مي¬شود، مي¬توان اين احتمال را تقويت كرد كه درگيري¬هاي امام (عج) با اهل كتاب و ديگر ملت¬ها بسيار اندك خواهد بود؛ چرا كه جنگ¬هاي حضرت در خاورميانه، طبيعتاً بخش عمده¬اي از هشت ماه را به خود اختصاص خواهد داد. بنابراين اگر فتح مغرب زمين و ديگر نقاط دنيا نيز همراه با جنگ و درگيري و قتل و كشتار باشد، فتح دنيا در هشت ماه امري بعيد خواهد بود؛ به ويژه با توجه به وسعت فوق¬العاده مناطق مسكوني كره زمين.
نكته قابل توجهي كه مؤيد مدعاي ماست، اين است كه اين احتمال وجود دارد كه هشت ماه ياد شده، مدتزمان فتح و تسلط بر دنيا نباشد، بلكه مدت زماني باشد كه امام دنيا را از شر دشمنان و منحرفان پاك مي¬كند؛ به اين معني كه امام نخست كل دنيا را فتح خواهند كرد. طبيعتا پس از فتح دنيا انسان¬هاي معاند و منحرفي نيز هستند كه به دنبال ضربه زدن به نظام امام مهدي (عج) و مخالفت با اهداف و آرمان¬هاي حضرت باشند و امام چارهاي جز درگيري با اين گروه نخواهد داشت. سيد محمد صدر معتقد است هشت ماه يادشده تنها زمان فتح دنيا نيست؛ بلكه مدت زماني است كه اولاً امام (عج) دنيا را فتح مي¬كند و ثانياً دنيا را از لوث وجود معاندان و منحرفان پاك مي¬كند.[23]
براساس اين احتمال، فتح دنيا در مدتي بسيار كم¬تر از هشت ماه اتفاق خواهد افتاد و مدت زمان فتح مغرب زمين ـ سرزمين اهل كتاب ـ بسيار بسيار اندك خواهد بود. در نتيجه، قتل و درگيري به كم¬ترين ميزان خود خواهد بود.
5 ـ مؤيد پنجم: جنگ¬ها و مرگ فراگير
قرينه پنجمي را نيز مي¬توان بر مدعاي برخورد مسالمت¬آميز و به دور از جنگ و خونريزي امام مهدي(عج) با اهل كتاب اقامه كرد. آن قرينه اين است كه براساس تعداد چشمگيري از روايات، پيش از ظهور، قتل و مرگ به شكل گسترده¬اي بر بشريت سايه خواهد افكند و درصد بسيار بالايي از انسان¬ها بر اثر جنگ¬ها و حوادث طبيعي از ميان خواهند رفت. بي¬ترديد وجود اين دو عامل به ويژه عامل اول ـ جنگ و درگيري ـ توان نظامي و دفاعي بشريت را به شدت كاهش خواهد داد و كشورها را از نظر نظامي آسيبپذير خواهد نمود. به يقين، بشريتي كه امروزه به مرگبارترين سلاح¬هاي كشتار جمعي مجهز است و برخي از نيروي اتمي در اختيارش براي متلاشي كردن كل كره زمين كفايت ميكند، در صورت وقوع جنگي فراگير، از توان نظامي خود تا حد ممكن استفاده خواهد كرد و بسيار طبيعي خواهد بود كه در صورت وقوع چنين جنگي، نيروهاي متخاصم و نيز توان نظامي و دفاعي آنها به شكل وسيعي از ميان برود. اين جمله معروف كه اگر جنگ جهاني سومي وجود داشته باشد جنگ جهاني چهارم با سنگ و چوب خواهد بود، به همين واقعيت اشاره دارد.
با رخ دادن چنين جنگي و فرسايش توان نظامي كشورهاي متخاصم، مقاومت در برابر سپاه امام مهدي(عج) به كم¬ترين حد خود خواهد رسيد و سپاه امام با كم¬ترين جنگ و درگيري دنيا را فتح خواهد نمود.
البته اصل وجود جنگ و مرگ، پيش از ظهور، مسائلي است كه در روايات فراواني به آن اشاره شده است، ولي به گستردگي و فراگير بودن آن، تنها در چند روايت اشاره شده است و ما مدعي نيستيم كه چنين جنگي با اين گستردگي حتماً اتفاق خواهد افتاد. بي¬ترديد، اثبات وقوع چنين حادثه هولناكي نيازمند بررسي روايات و اسناد و دلالت آن¬ها از يك سو و بررسي ساير روايات موافق و مخالف و جمع¬بندي آن¬ها از سوي ديگر، و نيز تحليل شرايط جهاني است؛ ولي وجود اين روايات در منابع دست اول و تعدد آن¬ها اين احتمال را تقويت مي¬كند و همين براي ما به عنوان شاهد كفايت مي¬كند.
برخي از اين روايات بدين قرارند:
الف) امام علي ع :
لايخرج المهدي حتي يقتل ثلث و يموت ثلث و يبقي ثلث.
مهدي (عج) ظهور نمي¬كند مگر هنگامي كه يك سوم مردم كشته شوند و يك سوم بميرند و يك سوم باقي بمانند.[24]
ب) شيخ صدوق به سند خود از سليمان بن خالد از امام صادق ع روايت مي¬كند:
قدّام القائم موتان موت احمر و موت ابيض حتي يذهب من كل سبعة خمسة. الموت الاحمر السيف والموت الابيض الطاعون.[25]
پيش از ظهور قائم (عج) دو مرگ وجود خواهد داشت: مرگ سرخ و مرگ سفيد تا از هر هفت نفر پنج نفر بميرند. مرگ سرخ مرگ با شمشير است و مرگ سفيد مرگ با طاعون.
يادآوري اين نكته لازم است كه گرچه بشريت از نظر بهداشتي و مبارزه با بيماري¬هاي گوناگون از جمله طاعون و وبا به پيشرفت چشمگيري دست يافته است و مرگ انسان¬ها با طاعون با توجه به شرايط كنوني بعيد به نظر مي¬رسد، ولي اين احتمال وجود دارد كه شيوع طاعون پس از بروز جنگهاي فراگير باشد. با بروز چنين جنگ¬هايي كه با سلاح¬هاي كشتار جمعي، بسياري از انسان¬ها كشته مي¬شوند، هم توان مالي و اقتصادي كشورها از بين مي¬رود و هم نيروي انساني لازم براي مبارزه با بيماري¬ها به شدت كاهش خواهد يافت؛ با اين شرايط، مبارزه با بيماري فراگير طاعون امري مشكل خواهد بود. بنابراين اگر در اين روايات، از مرگ بسياري از انسان¬ها به وسيله طاعون سخن به ميان آمده، مي¬توان براي آن وجه معقولي تصور كرد. احتمال يادشده را مي¬توان با توجه به اين نكته تأييد كرد كه در روايت بالا و روايات همانند، مرگ با شمشير پيش از مرگ به سبب طاعون آورده شده است.
آنچه گذشت، قراين و شواهد خارجي بر رويارويي مسالمت¬آميز امام (عج) با اهل كتاب بود. اكنون نوبت آن رسيده است كه به بررسي رواياتي بپردازيم كه در آن¬ها به مسئله قتل اهل كتاب توسط سپاه امام مهدي (عج) اشاره شده است. ما به منظور كامل شدن بحث و زدودن شبهه، دلالت روايات بر كشتار وسيع اهل كتاب توسط سپاه امام (عج) در اين¬جا مجموعه روايات را آورده و مضامين آن¬ها را به كوتاهي بررسي خواهيم نمود. به تعبير ديگر، هدف از آوردن اين احاديث در اينجا اين است كه اثبات كنيم از مجموعه رواياتي كه بر قتل اهل كتاب توسط سپاه امام مهدي(عج) دلالت دارند، به هيچ وجه نمي¬توان كشته شدن بيشتر آنان را فهميد. بنابراين قراين و شواهدي كه بر مسالمت¬آميز بودن رويارويي امام (عج) با اهل كتاب اقامه شد، معارضي ندارند.
روايات
مجموعه اين روايات را مي¬توان به سه دسته تقسيم كرد:
1. دسته اول روايتي كه احتمالاً بر كشته شدن همه كافران و مشركان به دست امام(عج) دلالت مي¬كند:
شيخ صدوق به سند خود از ابي¬بصير از امام صادق ع در تفسير آيه
] هوالذي ارسل رسوله بالهدي و دين الحق ليظهره علي الدين كله و لوكره المشركون[ (صف: 9)
او كسي است كه رسول خود را با هدايت و دين حق فرستاد تا او را بر همه اديان غالب سازد، هرچند مشركان كراهت داشته باشند. نقل ميكند:
فاذا خرج القائم (عج) لم يبق كافر بالله العظيم و لامشرك بالامام الاكره خروجه حتي ان لو كان كافر او مشرك في بطن صخرة لقالت: يا مؤمن في بطني كافر فاكسرني واقتله.[26]
چون قائم (عج) قيام كرد، منكر خداوند و مشرك به امامي نمي¬ماند، مگر اين¬كه از خروج او ناخشنود است. تا آن¬جا كه اگر كافر يا مشركي در دل صخره¬اي پنهان شده باشد، به صدا درآمده مي¬گويد: اي مؤمن در دل من كافري است؛ مرا بشكن و او را بكش.
اين احتمال وجود دارد كه مفاد اين روايت عموميت قتل نسبت به تمامي كفار و مشركين باشد؛ چرا كه نكره در سياق نفي افاده عموم مي¬كند (لم يبق كافر و لامشرك؛ هيچ كافر و مشركي نميماند...) توجه به جمله «اذا خرج القائم؛ چون قائم قيام كند» اين احتمال كه قتل تمامي مشركان و كفار مخصوص مكان يا زمان يا جنگ خاصي باشد را تضعيف مي¬كند. به عبارت ديگر، براساس ظاهر روايت، وقتي امام ع قيام خود را آغاز كرد و خبر آن به گوش كفار و مشركان رسيد، همه آن¬ها از اين حادثه ناخرسند خواهند شد و همه آن¬ها به دست امام كشته خواهند شد.
اگر ما روايت بالا را به شكلي كه گذشت معني كنيم، بر قتل تمامي كفار و مشركين دلالت دارد؛ ولي به نظر مي¬رسد چنين معنايي از روايت فوق قابل استظهار نباشد؛ چرا كه غايت بودن جمله «حتي لوكان كافر او مشرك في بطن صخرة...» از جمله قبل، وجه معقولي ندارد؛ يعني اينكه بگوييم «همه كفار و مشركان از ظهور امام(عج) ناخشنود هستند تا اين¬كه اگر كافر يا مشركي در جايي پنهان شود، آن¬جا مي¬گويد كافر يا مشركي زير من پنهان شده» معناي محصلي ندارد؛ چرا كه پنهان شدن كفار و مشركان و خبر دادن موجودات از آن¬ها نمي¬تواند غايت ناخشنودي آنان باشد. بلكه ظاهراً حتي غايت از چيزي است كه از سياق جمله فهميده مي¬شود؛ يعني همه كفار و مشركان از ظهور امام ناخشنود مي¬شوند، ميان كفار و مشركين و امام جنگ و درگيري رخ مي¬دهد و آن¬ها با يكديگر مي¬جنگند تا آنجا كه اگر در دل سنگ هم پنهان شوند...».
و طبيعتاً آناني كه با سپاه امام به رويارويي برمي¬خيزند، همة اهل كتاب نيستند؛ بلكه بخشي از آن¬ها هستند. بنابراين اين روايت بر قتل همه اهل كتاب دلالت ندارد.
2. دسته دوم رواياتي هستند كه بر قتل اهل كتاب در زمان يا جنگ خاصي دلالت ميكنند؛ از جمله:
الف: امام علي ع :
... ثم يموت عيسي و يبقي المنتظر المهدي من آل محمد (ص) فيسير في الدنيا و سيفه علي عاتقه و يقتل اليهود والنصاري و اهل البدع[27]
... سپس عيسي ع رحلت مي¬كند و مهدي منتظر آل محمد (ص) باقي مي¬ماند. او در حالي كه شمشير بر دوش دارد، زمين را درمي¬نوردد و يهود، نصارا و بدعت گزاران را مي¬كشد.
اين روايت بر قتل آن گروه از اهل كتاب دلالت مي¬كند كه پس از مرگ عيسي ع بر دين خود باقي مانده¬اند؛ ولي اين¬كه اين عده از اهل كتاب چند درصد از مجموع اهل كتاب پيش از ظهورند، همه، اكثريت يا اقليت، معلوم نيست. چه بسا با توجه به قراين و شواهدي كه در جاي خود ذكر شده است،[28] بيشتر اهل كتاب اسلام آورده و تنها گروه اندكي باقي مانده و كشته شوند. بنابراين از اين روايت نمي¬توان كميت اهل كتابي را كه به دست حضرت كشته مي¬شوند به دست آورد.
|
مقالات 
