هر روز مى نشينم، تا رد شوى از اين راه
 وقتى كه مى رسد شب، از سينه مى كشم آه
 از بس كشيده ام آه، در اين هواى برفى
 يخ كرده است آهم، اى آفتاب دى ماه!
 يك عمر، هرزه گشتند، دنبال نقشى از تو
 اين زنگيان ولگرد، اين چشمهاى گمراه
 انصاف مى دهى كه، از مرگ، سخت تر شد
 تنها و بى تو ماندن، در اين غروب جانكاه؟
 بگذار تا بگويم: اين نعره هاى خونين
 از قعر اشتياق است؛ از بيژنى ست در چاه
 برگرد، اى مسافر! برگرد، تا بگويم
 بى تو چقدر ماندم، شبها در اين گذرگاه