پيش از اين در پارهاي از سرمقاله ها به اين نكته اشاره شده بود كه: «وقتي دريافتيم آنچنان كه شايسته است ذكر نام امام عصر، ارواحنافداه، و گفتگو دربارة ايشان در دستور كار جدي رسانه هاي رسمي و غير رسمي وارد نشده با اميد به جلب عنايت حضرتش دست به كار نشر مجلات «موعود» و «موعود جوان» شديم. امّا، اين همة ماجرا نبود.

 طي چند دهة گذشته برخي اشخاص حقيقي و حقوقي، آثار گوناگوني را (بويژه در قالب كتاب) به نام مقدس امام عصر، عليه السلام، عرضه كرده اند كه بي گمان از نظر بلند آن عزيز دور نمانده است. آثاري كه در گسترة موضوعاتي چون: غيبت، ظهور، نواب اربعه، فلسفه غيبت و امثال اينها با چاشني اي از آثار ادبي و شاعرانه خوانندگان طالب را مجذوب خويش ساخته اند. در واقع گسترة موضوع مهم «مهدويت» محدود به طرح چند سرفصل كلامي، تاريخي و شاعرانه ميشد.

 واهمة متهم شدن به ارتباط و وابستگي فكري و علمي با برخي محافل نيز دانسته يا ندانسته طرح شايسته اين موضوع و ذكر نام بلند حضرت صاحب الزمان، عليه السلام، را در محاق برد و اجازه و امكان خروج از گسترة سابق الذكر و تدارك مقدمات لازم براي بسط فرهنگ انسانساز مهدوي در ميان عموم مردم را فراهم نياورد. اگر چه سابقه و رد انديشه و عمل منفعلانه كساني كه انجام اصلاحات بزرگ و تشكيل نظام اجتماعي، سياسي و ديني را در عصر غيبت مردود ميدانستند در ميان برخي از مديران و مسؤولان دستگاههاي متولي امور اجتماعي، فرهنگي و حتي سياسي ميشد جستجو كرد. چنانكه در همين ايّام نيز در ميان جماعت مبشرين و تابعين تفكّر «سكولاريستي» و داعيان دمكراسي و مردمسالاري رد همان انديشه و عمل را ميتوان نشان داد و حتي تجديد حيات آن انديشه را در صورت نوين مشاهده كرد. در واقع، دو جريان دانسته يا ندانسته در يك مسير گام برميداشتند. جرياني كه با سلام و صلوات و صورتسازي در لابلاي دستورالعملها، استراتژيهاي غربي در پي يافتن طريق و طرحي براي استمرار حيات و اصلاح امور فرهنگي، اجتماعي و اقتصادي جامعه مسلمين بود و به اميد اصلاح و صلاح آب توبه بر سر و روي همة مناسبات غربي ميريخت و ديگر، جرياني كه با سر و صدا قائل به قرائتهاي گوناگون از دين، عصري كردن دين و نشر سكولاريزم، تجربة كامل مدرنيته را راه خلاصي از بنبستها فرض ميكرد. جملگي دير يا زود به يك نقطه ميرسيدند چه، در هر دو صورت دين در محدودة باوري شخصي به انحصار درميآمد و همة كاركردهاي سياسي، اقتصادي و فرهنگي خود را از دست ميداد.

 مگر جز اينست كه وقتي همة محتوي و شاكلة نظام آموزشي مبتني بر آراء زيست شناسان، روانشناسان، جامعه شناسان و اقتصاددانان شكل گرفت و مباحث ديني در عرض فيزيك و جغرافيا تنها وجههاي شخصي مييابد، وقتي كه نظام اجتماعي و اقتصادي همة همّ خود را مصروف پيروي از تئوريهاي دست دوم و سوم نظريه پردازان غربي كرد و تماميت نظام شهرسازي، معماري غربي را كه ملغمه اي از معماري عصر مدرنيته و پست مدرن است بعنوان الگوي زندگي مردم اعلام داشت، دين مبدل به دريافتي وجداني و شخصي ميشود و در واقع پايان تاريخ مصرف اعلام ميشود؟!

 آيا اين واقعه چيزي جز قبول «سكولاريزم» و سلب حيثيت معنوي از حيات فردي و اجتماعي مسلمين است؟!

 جماعتي با ساز و دهل و اباحي گري و فمنيسم و گروهي ديگر با سر دادن شعار سنتگرايي در طريق جماعتي گام ميگذاشتند كه در خواب رؤياي ملاقات حضرت يار را ميجست و فرهنگ و تمدن عصر مدرنيته و پست مدرن را فصل الخطاب مناسبات اجتماعي و اقتصادي مسلمين در عصر غيبت ميشناخت. هيهات كه جملگي خود را اهل ولايت و تابع فرهنگ ولايي نيز ميشناسند.

 پيروي از «مذهب ظاهر» و «ظاهر مذهب» بلاي بزرگ عصر ماست. چنانكه امروزه روشنفكران اهل اباحه پيامبران مذهب ظاهرند و مقدسمآبان، منادي «ظاهر مذهب». و در همة اعصار حقيقت دين از اين دو جريان دچار لطمه و مصيبت شده است.

 بر هيچكس پوشيده نيست كه «انتظار» جان ماية تفكّر شيعي است. كلمهاي زيبا كه همواره برداشتهايي گوناگون از آن عرضه شده.

 اگر چه مسلمين و شيعيان در عصر غيبت دعوت به «انتظار» شدهاند و حتي آنرا بعنوان برترين عبادت نيز معرفي كردهاند امّا، در هيچ كجا و در هيچ روايتي سخني دربارة پذيرش صورتهاي مختلف ظلم و بيعدالتي و تن دادن به انفعال بميان نيامده، چنانكه در هيچ منبعي شيعيان تحريض به قبول آئين و احكام اهل اباحه و نفاق و شرك نشدهاند. چه اين انتظار، در تفكر شيعي همواره قرين با عدل و امام عدل بوده و هست.

 مهمترين رويكرد مرام منتظران به آينده است. چه بي مقصد، ره به هيچ كجا نميتوان برد. چگونه ميتوان در طريق «انتظار» گام نهاد و جامة «منتظران» بر تن داشت امّا دربارة صورتهاي مختلف حيات فردي و اجتماعي و ميزان دوري و نزديكي آن از عدل سؤال نكرد؟ در كداميك از منابع شيعي و فقهي عالمان عالي مقام معروف و منكر محدود و منحصر در اعمال و احكام شخصي و فردي شده؟!

 مگر جز اينست كه ناگزير به بازشناسي مصاديق معروف و منكر در ميان همة مناسبات اعم از سياست، اقتصاد، شهرسازي و غيره هستيم؟!

 همة سخن اينست كه گفتگو از «امام عدل» و «مذهب انتظار» گفتگو از طريق عدالت است و بازپرسي از نحوة ظهور و بروز ظلم و منكر در ساحات عقيدتي، فرهنگي و عملي در ادوار مختلف و همة تكليف، همسو شدن با تكليف بزرگي كه بر دوش بزرگترين مرد عالم نهاده شده: «اقامة عدل» و بالاخره اتخاذ سياستي كه در شكل كلان همة مناسبات فردي و جمعي مسلمين را در راستاي اشارات «امام عدل» قرار دهد.

 گسترة مباحث «مهدوي» وسيع، فراگير و همه جانبه است. با كاركردي گسترده كه همة پهنه ها را درمينوردد و در شعر و غزل و شيريني و نقل جشن نيمه شعبان خلاصه نميشود.

 يتيمان آل محمد، صلّي الله عليه وآله، بايد بدانند كه در كجاي زمين، كدامين عصر و كدام نقطه از تاريخ ايستادهاند.
 فرزندان انتظار بايد دريابند كه ظلم چگونه خود را احياء مينمايد و در صورتهاي زيبايي از هنر و علم و تكنيك و سياست آشكار ميشود.

 منتظران با آمادگي تماميت جسم و جان و تماميت سرمايه هاي خدادادي را مصروف زمينه سازي ميكنند تا در هنگامة وقوع حادثة شريف ظهور، تماميت سرزمين خود را پيراسته از شائبه ها و مرام پيروان «ظاهرمذهب» و «مذهب ظاهر» تقديم «امام منتظر» سازند.

 محدود ساختن گسترة اين مباحث در شعر و قطعه و آه و اوخ منفعلانه و سانتيمانتاليسم و حتي اكنده ساختن بي محتوي و هدف در و ديوار شهر از نام حضرت صاحب الزمان، عليه السلام، بهمان اندازه ظلم است كه به دست نسيان و فراموشي سپردن.

 چگونه ميتوان پذيرفت كه متوليان نظام اقتصادي و اجتماعي سرزمينهاي اسلامي سرتاسر هفته را در غفلت از نام و سيره و سنت امام عدل روزگار بگذرانند و روز جمعه از صبح علي الطلوع تا به وقت غروب آفتاب از طريق رسانه ها شعر و غزل و مطالب كمخاصيت و عاري از هر گونه تعهد را به خورد خلق روزگار دهند و ديگر بار روز از نو روزي از نو؟

 اگر فرزندان ما طعم عدالت را در ميان مناسبات تجربه كنند ما را تابع «امام عدل» ميشناسند. چنانكه آن امام نيز «ميزان عدالت» را معيار شناسايي انسان منتظر از غير آن ميشناسد.

 خدايا، همة ما را براي ورود در طريق عدل ياري و براي ماندن در آن مساعدت فرما. آمين
 تصدق شما ـ سردبير