|
۰۳ مهر ۱۳۸۲ |
اسماعيل شفيعي سروستاني
به همين سرعت و شتاب، نوزده سال از حيات انقلاب اسلامى گذشت. سالهايى مملو از هيجان، شتاب، انتظار و اميد. بى گمان كمتر دوره اى از تاريخ گذشته اين سرزمين را مى توان سراغ گرفت كه تا اين اندازه عجين با حركت عمومى باشد.
تكاندن گرد و غبار سيصد، چهارصد ساله، حضور يكباره اين امت در صحنه اى بزرگ از حيات اجتماعى، به همراه نگاهى ديگرگون به جهان و انگيزه اى براى ساختن عالمى نو بر جاى ويرانه هاى جهانى مملو از بيداد و تباهى. اين همه رويه اول سكه رايج اين عصر از زندگى مردم ايران بود و رويه دوم، پيروى بود، از تماميت خواست و آرزوى مردانى سلحشور از قبيله ايمان و رستگارى. تمناى مردى چون «امام خمينى » كه تماميت آرزويش فضايى فراخ و بى انتها را فراروى مردم ايران قرار داد و همين بلنداى آرزو و خواستش موجب بروز بزرگى و عظمتى شد كه چشم همه جهانيان را متوجه خود ساخت و اين بزرگترين تجربه اين ملت در طول تاريخ بود. «ديگرگون ديدن، ديگرگون ساختن و ديگرگون خواستن ».
بى گمان اين عبارت را تنها و تنها درباره شيعيان پيرو ولايت و امامت مى توان به كار گرفت. همانان كه روحشان در قفس محدود جهان نمى ماند و تيررس نگاهشان جز برافراخته شدن بيرق زيباى جوانمردان خاندان امامت را نمى بيند. اين همه خود نشان از تحولى بزرگ مى دهد و طلايه دار واقعه اى است كه چونان شهاب ثاقب همه پهنه گيتى را درمى نوردد و رسم مسلمان بودن و شيعه بودن را در همه اقصاى عالم مى گسترد.
انقلاب اسلامى تنها طلايه دار اين واقعه است، منزلى براى رفتن، مرحله اى كه پشت سر نهاده مى شود تا با ظهور و بروز آمادگى امكان نيل به منزل ديگر فراهم آيد و بالاخره فرود در زير سايه سار بيرق بزرگ «البيعة لله ».
«سالگرد پيروزى انقلاب اسلامى بر همه امت ايران مبارك باد»
ماهنامه موعودـ شماره6
|
مقالات 
