تو را آفتاب مي‌نامم؛
كه آفتاب داغ بي‌شمار توست
داغ دلتنگي‌هاي شبانه‌ات.
تو را گل سرخ مي‌خوانم
كه گل سرخ، زخم تو را برسينه دارد؛
زخم بي‌شمار دلتنگي‌هايت را
تو را ارغوان صدا مي‌زنم؛
كه ارغوان، شعله‌هاي اندوه توست؛
اندوهان لحظه‌هاي بي‌كسي‌ات
تو را شقايق مي‌خوانم
كه شقايق، شناسنامه توست؛
برگ برگ، پاره و زخمي
برگ برگ، سرخ و نيلي
£
نام تو را مي‌بويم؛
كه تو همان عطر خداوندي كه از روز ازل
در شريان هستي دميده شدي.
نام تو را مي‌بويم؛
كه تو را خداوند از شاخه زلال نام خودش چيد
و به خاك هديه كرد.
نام تو را مي‌بويم؛
كه بوي تو، تمام ذرات هستي را عاشق كرده است.
اي گل شكفته از خون!
اي گل زخمي!
اي گل سرخ...!
اي گل پامال شده!
زخم‌هايت را مي‌شمارم؛
به مقدار تمام روزهاي روشنت زخم‌داري
اي نجواي گداخته از اندوه!
اي سايبان فراهم شده از غم!
اي مادرف پدر!

ماهنامه موعود شماره 54