هفدهمين روز از بهارانة ربيع است! بهاري در بهار مدينه شكوفا شد و آسمان، تمام توجهش به زمين است.
كوچه هاي محله «بني هاشم» عطر گل هاي «محمدي» مي دهد و اين مناسبت زيبا با نام و ياد پيامبر عشق و آيينه جمال دلاراي الهي، محمد مصطفي(ص) متبرك است.
گويي آسمان، در برابر زمين به تواضع ايستاده است و پرده از روي اسرار خود برداشته، ناشناخته‌هايش آشكار و انوارش فراگير شده است.
چيست اين شادمانه آسمان و زمين؟
چيست اين شور پنهان در هيجان كاينات؟
كيست اين كه مي آيد از كانون مهر؟
كيست اين كه مي ريزد به دامان بهاران، شور عشق؟
... «آب زنيد راه را» مي آيد از كانون عشق، نوري كه آفاق را به «تصديق نامش» فرا خواهند خواند.
مي آيد از سمت آسمان، آيينه اي كه پرتو انوار الهي را در سراسر زمين خواهد گسترد.
مي آيد «پيام آوري» كه پيك علوم آسمان زمين، به «صداقت» كلامش سوگند خواهند خورد و نامش در ذهن كاينات فراگير خواهد شد.
شكوهمندي كه گيرايي كلامش، نغمه هاي آسمانيرا به سكوت وا خواهد داشت.
قرآن به تفسير علوي اش خواهد باليد و تشنگان حقيقت، آستان نشين درگاه كبريايي اش خواهند شد.
«كيمياي» كلامش را «جابر بن حيان» صداقت »فقه«اش را ابوبصير و روايت حديثش را «زراره بن اعين» و... تكثير كرد.
مي آيد از سمت بهاري ترين فصل هستي، تا در دامان عصمت «خاتوني» به بزرگي و عزت برسد در علم و عصمت، در عفت و تقوا، در ايمان و شرافت، در ذات و نسب.
بانويي كه «صادق»ترين «آيينه صداقت» را برابر نگاه آسمان خواهد گرفت تا افلاكيان پي به عظمت آل الله ببرند.
آيينه اي كه بازتاب نور الهي درزمين است و از پرتو شعشعه ذاتش چرخ «ششمين شاخه طوبا» روشن شده است.
مي آيد «امامي» كه به قله سترگ دانش خواهد ايستاد و جاهلان عصر را صلا خواهد داد.
مي آيد «امامي» كه درعصر استبداد و جهل، كشتيبان تنها سفينه حقيقت «تشيع علوي(ع)» خواهد شد تا در گرداب «دين شويي» امويان و عباسيان، سرگردان نماند.
مي آيد «امامي» كه عظمت «فقه جعفري اش» راه گشاي، تمام بن بست هاي فري خواهد شد و به پرچم سبز تبارش، اعتباري پايان ناپذير،خواهد بخشيد.
مي آيدتا با «يد بيضاي» دانش، پيروان نور را، به سرمنزل مقصود راهنما باشد.
حضور حضرتش، فرصتي زيبا و قسمتي زيباتر از تقديرات الهي در سرنوشت ماست؛ مقدمش گلباران و نام عزيزش، قرين صلواتمان باد: «اللهم صل علي جعفر بن محمد الصادق(ع)
 

ماهنامه موعود شماره 52