عبدالجبارشراره
مترجم: مصطفى شفيعى
اشاره:
در شماره قبل به بررسى روش كسانى كه در صحت انديشه مهدويت ترديد كرده‏اند پرداخته و در ادامه گفتيم كه «شهرستانى‏» در كتاب «ملل و نحل‏» ادعا كرده كه معتقدان به امامت امام حسن عسكرى ،عليه‏السلام، پس از مرگ ايشان به يازده گروه تقسيم شدند; اما هيچ اشاره‏اى به نام اين گروهها و رهبران آنها نكرده است. كه اين خود نادرست‏بودن ادعاى او را ثابت مى‏كند. اينك در ادامه مطالب پيشين و براى روشن‏تر شدن سستى ادعاى يادشده ، كلمات برخى از بزرگان را كه به نقد سخنان شهرستانى پرداخته‏اند، مورد بررسى قرار مى‏دهيم.

به عنوان نمونه به پاورقى «علامه عبدالحسين شرف‏الدين‏» در كتاب «الفصول المهمه‏» راجع به اين دروغى كه شهرستانى در كتابش آورده است اشاره مى‏كنيم. وى مى‏نويسد: «اى كاش ايشان حرفهايى را كه از اين فرقه‏ها نقل مى‏كند با ذكر نام كتاب يا شخصى مستند مى‏كرد! يا حداقل يكى از مكانهايى را كه در آن زندگى مى‏كردند و يا زمانى را كه در آن مى‏زيسته‏اند و يا حتى نام اين فرقه‏ها را ذكر مى‏كرد. شما را به خدا قسم تا كنون ديده‏ايد كه گروههايى با هم بجنگند و يا مكتبى را مى‏شناسيد كه آراء و نظرياتش مورد نقد و بررسى باشد ولى كسى نه از زنده و نه از مرده‏شان خبرى نداشته باشد و نام و نشانى از آنها موجود نباشد؟!» (1)

گويااخيرا يكى از آنها به اشتباه خود پى برده و گفته است: «من امامى را كه از اهل بيت،عليهم‏السلام،باشد و وجودش ثابت‏شده باشد انكار نمى‏كنم، البته براى من نسبت‏به ولادت امام دوازدهم فقط شك حاصل شده است.» او در ادامه مدعى شده كه علت اين شك در دست نبودن دلايل كافى و يا قانع‏كننده نبودن دلايل موجود است!!

اما در اينجا اين پرسش مطرح است كه اينها در جستجوى چه نوع دليلى هستند؟ آيا دليلى قوى‏تر از اتفاق جماعت دانشمندان امت و راويان موثق، در مورد ولادت امام حجة بن الحسن العسكرى وجود دارد؟ چون براى اثبات اين موارد، هيچ چيز مثل خبر صحيح، شواهد فراوان و وجود قرائن و مؤيدات عقلى و منطقى نيست و در اين زمينه همه اينها موجود است.

بى‏مناسبت نيست كه در اينجا به آنچه كه «ثامر العميدى‏» در جزء اول كتاب خود به نام «دفاع عن الكافى‏» اثبات كرده است، اشاره كنيم. وى ولادت امام و بقاى وجود شريف آن حضرت را از طريق روايات و احاديث صحيح و نقلهاى متواتر تاريخى اثبات كرده و اعترافات و اقرارهاى فقيهان، محدثان، مفسران، مورخان، پژوهشگران، اديبان و نويسندگان اهل سنت و جماعت را درباره ولادت حضرت مهدى، عليه‏السلام، آورده است.

«عميدى‏» از آغاز قرن چهارم هجرى شروع كرده و از افرادى مثل «رويانى‏» در كتاب «المسند»، «سهل بن‏عبدالله‏بخارى‏» (م 341 ق) در كتاب «سرالسلسلة العلوية‏» و «خوارزمى‏» (م‏387 ق) دركتاب «مفاتيح‏العلوم‏» (چاپ‏ليدن 1895م) اسم برده است.

وى اعترافات رجال قرن پنجم تا قرن چهاردهم را نيز ذكر كرده است. از آن جمله‏اند:

«ابونعيم‏اصفهانى‏» (م 430 ق) در كتاب «الاربعين حديثا»

«يحيى‏بن‏سلامه‏خصفكى‏شافعى‏» (م 568 ق) آنچنان كه در كتاب «تذكرة‏الخواص ابن جوزى‏» آمده است.

«محى‏الدين‏بن‏عربى‏» (م 638 ق) در كتاب «الفتوحات‏المكية‏» آنچنان كه «شعرانى‏» در كتاب «يواقيت‏» نقل كرده است.

«ابوالفداءاسماعيل‏بن‏على‏» (م 732 ق) در كتاب «المختصر فى اخبارالبشر»

«ابن صباغ مالكى‏» (م 855 ق) در كتاب «الفصول المهمة‏»

«جلال الدين سيوطى‏» (م 911 ق) در كتاب «احياء الميت‏»

«ابن طولون حنفى‏» مورخ دمشقى (م‏953 ق) در كتاب «الائمة الاثناعشر»

«احمد بن يوسف العباس قرمانى حنفى‏» (م‏1019 ق) در كتاب «اخبارالدول‏»

«شبراوى شافعى‏» (م 1171 ق) در كتاب «الاتحاف بحب الاشراف‏»

«محمد امين سويدى‏» (م‏1246 ق) در كتاب «سبائك الذهب‏»

و بالاخره «زركلى‏» (م‏1396 ق) در كتاب «الاعلام‏»

آيا اين همه روايت، نقل قول و شاهد براى اثبات وجود و ولادت يك شخص كافى نيست؟ كه در غير اين صورت بايد در همه رويدادهاى گذشته، شخصيت‏هاى علمى و تاريخى و آنچه در گذشته‏هاى دور و نزديك اتفاق افتاده است‏شك كنيم. يعنى وضعيتى كه در آن هيچ چيز پابرجا نخواهد ماند.

حال بايد پرسيد: آيا اين وضعيت پژوهشگران تازه به دوران رسيده‏اى مانند اينها را خشنود مى‏كند؟