بهار رويا
تو آفتاب يقينى، بهار رويايى
طراوت گل سرخى، نسيم صحرايى
 تو ابر منقلب چشم هاى پرهيزى
تو قطره قطره ى باران ناشكيبايى
 تو فصل رويش عشقى، نگاه مجنونى
 تو آبشار صميميتى، تو ليلايى
تو نرم و سبز و لطيفى، تو موج احساسى
 تو روح پاك مسيحى، تو دست موسايى
 تو لحظه هاى خوش خاطرات شيرينى
تو باغ عاطفه هايى، اميد فردايى
 تو جلوه ى سحرى، آبروى انسانى
 تو نور روشن صبحى، تو جام صهبايى
 تو گرم باده عشقى، بهار زيستنى
 تو شور و شوق شقايق به دشت دلهايى
 تو شعر خواجه شيراز و شمس تبريزى
 تو معنى كلمات هميشه زيبايى

محمد عزيزى
 

غيرت آفتاب
غيرت آفتاب يعنى تو
 جلوه ماهتاب يعنى تو
 عطشم مى كشد به دادم رس
 نفس پاى آب يعنى تو
 فارغم با تو از خيال عذاب
 سپر هر عذاب يعنى تو
 بى تو در چشم ما كجا خواب است
 دست پرمهر خواب يعنى تو
 همچو دريا ندارى آرامش
مظهر انقلاب يعنى تو
 نبض خورشيد زير انگشتت
گرمى و التهاب يعنى تو
 جلوه گر شو زپرده بيرون آى
غيرت آفتاب يعنى تو

اكبر بهداروند


 

تو را من چشم در راهم...
امين دردآگاهم، تو را من چشم در راهم
 دليل عصمت راهم، تو را من چشم در راهم
 شب است و بى چراغم من، اسير كوره راهم
من بتاب اى خضر بر راهم، تو را من چشم در راهم
 شبم را نورباران كن، نگاهم را چراغان كن
 كه بى مهر تو گمراهم، تو را من چشم در راهم
 تو خورشيد جهانتابى، تو نور خالص و نابى
 تو را اى خوب مى خواهم، تو را من چشم در راهم
 تو هستى رامش جانم، تو غايب، من پريشانم
 اسير حسرت و آهم، تو را من چشم در راهم
 مگر از ما تو دلگيرى، نقاب از رخ نمى گيرى؟
 ظهورت هست دلخواهم، تو را من چشم در راهم
 پر از بوى گناهم من، شهيد اشك و آهم من
 اگر مغضوب درگاهم، تو را من چشم در راهم
 برادر قصد من دارد، به راهم گرگ مى بارد
 چو يوسف مانده در چاهم، تو را من چشم در راهم
دلم از بوى شب فرسود، بتاب اى قبله موعود (عج)
 تو هستى مهر و هم ماهم، تو را من چشم در راهم
 نشستم تا بيايى تو، كجايى تو ؟كجايى تو ؟
 امين دردآگاهم، تو را من چشم در راهم

رضا اسماعيلى


 

مى آيى
 مثل نسيم
 با يك سبد ستاره و گل
 چشمان تو
 سلام بهار است
 ژرفاى بيكران تو را
 دريا
با واژه
 واژه
واژه ى امواج
 تكرار مى كند
و آفتاب
 جوبار دستهاى تو را
 مى آيى
و بيرق طراوت و باران را
 در گرمسير خانه ى ما
 مى كارى
 تو اجتماع ساكت ما را
 از عشق و عاطف
ه سرشار مى كنى
 تو جلوه ى تمامت عشقى
 چندى است آفتاب
 ريشه هاى تو را
 تكثير مى كند
يك پنجره
 از سمت خانه ى ما باز است
 صد پنجره براى تماشا
تنهايى زمين چقدر بزرگ است
 ما از تبار صاعقه ايم
 از تبار سرو
 در غربت تكلم دريا
 گريستيم
 و در نهادمان
 آتشفشان شگفت
 اينك
 آكنده از خيال توييم
 آكنده از ترانه و لبخند
 اى دلپذير
 بى تو
 زمين تنهاست
 پرواز در كنار تو
 زيباست

ايرج قنبرى



مثنوى عشق
بيا كه با تو بهاران ز راه مى آيد
 سوار توسن مهر و پگاه مى آيد
 تو از عشيره آب و گياه و خورشيدى
 در آسمان خيالم چو مهر و ناهيدى
 سحر ز شرم نگاهت به حيرت افتاده است
 ز مهر گرم نگاهت به حيرت افتاده است
 سحر به بوى تو پلكش گشوده مى گردد
 درون شط سپيده غنوده مى گردد
 هنوز حرف دل شاعران امروزى
 هنوز مثل چراغ سپيده مى سوزى
 نگاه آينه ها هم به حيرت افتاده است
 ز حسن روى تو يوسف به غيرت افتاده است
 نگاه چشم تو آشوب مى كند برپا
 خوشا كسى كه شود بر نگاه تو شيدا
 ز ايل پاك سحرزاد روزگارانى
 تو از قبيله گل وز تبار بارانى
 بهار بى تو عزيزم كجا صفا دارد
 بيا كه بى تو و چشمت دلم عزا دارد
 به مهر پيك بهاران به خانه ات برگرد
 كه بى حضور نگاهت خموشم و دلسرد

محسن عقيلى زاده


 

پيداى ناپيدا
نمى گويم كجا در ناكجايى
 بگو جانا، بگو
 جانا، كجايى شب
 و روز از دل سرگشته پرسم تو
 اى پيداى ناپيدا كجايى

مشفق كاشانى
 

شكوفه صبح
اى كاش كه انتظار معنى مى شد بيتابى
 جويبار معنى مى شد وقتى
كه سحر شكوفه صبح دميد با
آمدنت بهار معنى مى شد

كريم على زاده
 

به آتش مى كشم فردا من اين بى دست و پايى را
 و ويران مى كنم ديوار سنگين جدايى را
تمام خارها را مى كنم سبزينه مى كارم
 و مى گويم به مردم اين كه خوب من مى آيى را
 در اين يلدا كه غم مى بارد از هر سو
 به اين شادم كه تو مى آورى خورشيدهاى روشنايى را
 و مى دانم كه مى آيى طلوع جمعه فردا
 و وسعت مى دهى آيينه هاى آشنايى را
 تو مى آيى و عالم سبز سبر سبز مى گردد
 و احيا مى كنى هم مكتب سبز رهايى را

رضامحمدى
 

سبزتر از بهار
طلوع مى كند آن آفتاب پنهانى
 زسمت مشرق جغرافياى عريانى
 دوباره پلك دلم مى پرد، نشانه چيست؟
 شنيده ام كه مى آيد كسى به مهمانى
 كسى كه سبزتر است از هزار بار بها
ر كسى، شگفت كسى، آن چنان كه مى دانى
 تو از حوالى اقليم هر كجاآباد بيا
 كه مى رود شهر ما رو به ويرانى
 در انتظار تو تنها چراغ خانه ماست
 كه روشن است در اين كوچه هاى ظلمانى
 كنار نام تو لنگر گرفت كشتى عشق
 بيا كه نام تو آرامشى است توفانى

قيصر امين پور
 

قبله گل
اى رونق بازار جهان طالع مسعود
 وى گوهر دردانه ز گنجينه محمود
 اى سنبل بشكفته به دامان الهى
 وى قبله گل، عطر سحر، زمزمه رود
 بگشا در رحمت بر درمانده مسكين
 آن سان كه على بهر يتيمان چو پدر بود
 آب خوش زمزم كه همه لطف الهى است
 پيش نگه پاك و زلالت شده مردود
 اى كاش تماشاگه چشمان فقيرم
 درياى پر از معرفت چشم تو مى بود
 اى آن كه ز دريا و دمن تا گل سوسن
 از عشق و تمناى وصالت شده موجود
 سلطان دو عالم به دل سوخته ما
 از عشق دگر كاسته بر مهر تو افزود
 در دفتر عالم تو زمينى تو زمانى
 اى شاه جهان! فخر زمان! مهدى موعود

پرستو اخترى
 

شمشير عدالت
صبح است تا سر از شب غيبت بر آورى
 خورشيدى از مدار كرامت برآورى
 با برق يك نگاه خود اى روشناى محض
 از چشم هاى صاعقه حيرت برآورى
 در خلوتم بريز كه در نوبت دعا
 دستى از آستين اجابت برآورى
 اى ناگهان حضور زمان در طواف تو
 كى در زمين شود كه قيامت برآورى ؟
 در گير و دار معركه اى كاش زودت
ر شمشير از نيام عدالت برآورى
 لبريز از سكوتى از اين دست مانده ايم
 لبهاى تو كجاست به صحبت برآورى

مصطفى عابدى

 

ماهنامه موعود شماره 5