كوكب هدايت
وقتى بسان خورشيد از گوشه اى برآيى
روشن شود جهانى وقتى كه تو بيايى
 ماندم در انتظارت اى كوكب هدايت
 بنما جمال خود را اى آيت خدايى
 اى آفتاب هستى، اى شور عشق و مستى
 بازا بخوان كلامى زان معجز الهى
 اى ديده ها براهت، اى قائم هدايت
 تا كى كنم حكايت شرح غم جدايى
گر من تو را نبينم روئيدنم نباشد
 بنما جمال خود را اى مظهر رهايى
 پيش رخ چو ماهت خورشيد سجده آرد
 اى آيت الهى، اى پرتو خدايى
 لب تشنگان نوريم هر لحظه ما، نگارا
 برهان زما عطش را اى قائم رهائى

اسماعيل نيك سرشت
 

لحظه اى نيست
لحظه اى نيست كه دل در هوس روى تو نيست
 كشته بى سپر ناوك ابروى تو نيست
 دل كه از محبس اغيار به در برده وجود
 نيست يك دم كه پى سلسله موى تو نيست
 آب حيوان كه ز سرچشمه چشمت جاريست
 كس ندانست كه جز جارى در جوى تو نيست
 مدعى جام مى از دست هر آلوده گرفت
هر دلى مشترى باده گيسوى تو نيست
زنده اى كز دم عيساى تو هشيار نگشت
 مرده چون مرده آن غمزه جادوى تو نيست
 تير مژگان تو نازم كه به محراب نگاه
 مقصدى جز دل من هيچ فراسوى تو نيست
 نه كه با مهر خدا مهر زدى لوح دلم
در كتاب دل من جز خط ياهوى تو نيست
 كى زند پرسه به بام دگران مرغك جان
 كين سرم جز به هواى سر زانوى تو نيست
 مژده وصل بده خود به دم قد قامت
 كه قيامت به جز آن قامت دلجوى تو نيست
عقابى
 

بيا
غمگين و گرفته چون غروبيم بيا
 اى صبح به كنج شب رسوبيم بيا
 اى سبزتر از شعر بهاران! مولا!
بى روى تو افسرده چو چوبيم بيا
انديمشك - پيمان سگوند
 

عطر ميلاد
ديشب اين پنجره ها، بوى شقايق مى داد
 بوى لبخند خدا! بوى حقايق مى داد
 و سوارى كه از آغوش خدا مى آمد
 خبر از آمدن يك گل عاشق مى داد
شهر، طوفان زده از درد به خود مى پيچيد
 عطر ميلاد ضحى، باد موافق مى داد
 هيچ كس در گذر ثانيه ها، خواب نماند
 ابر چشمان افق، نم نم هق هق مى داد
 ديشب از آينه ها، نور سحر مى باريد
 باز هم بغض، به ما موهبت دق مى داد
 نفس صبح كه در خلوت شبنم روئيد
 قاصدك، باغچه را مژده صادق مى داد
 تيغ خورشيد، سراغ دل دريا آمد
ساحل اما دل خود بر كف قايق مى داد
شهركرد - حميد يعقوبى سامانى

 

ماهنامه موعود شماره 7