|
۱۹ فروردين ۱۳۸۴ |
فاطمه رهبرى شندى
يا اباصالح المهدى، ادركنى و لا تهلكنى
اى مهدى محمد، صلى الله عليه وآله!
هر دو يادگار رسول، صلى الله عليه وآله، مگر جز تو بودند؟
قرآن ناطق «تويى » و عترت باقى هم، تنها «تو».
كنون چه شده ست ديده دل را، كه «قرآن ناطق » را نمى بيند و «عترت باقى » را
نيز،نمى يابد؟...
اى فرزند «على عظيم »، عليه السلام!
سكوت پرمعنايت، سكوت «على »، عليه السلام، را تفسير مى كند و صبرت، عظمت صبر او
رامتجلى مى سازد.
اى تمامى عدالت، صاحب ولايت و مصدر جهانى حكومت!...
كنون اين دست ما و التماس بيعت!... (عجل على ظهورك)
اى يوسف «زهرا»، سلام الله عليها!
مگر ريسمان ستم، به واسطه جهل عوام تواند كه دو دست غيرت جوانمردان را به زنجير
كشد;خانه اميد نبوت را به آتش كشد; به مسمار قساوت، مهبط وحى (1) را از «خون خدا»
گلگون كندو فرزند «ولى حق » را نيامده، قربانى كند!؟
مى دانم كه هميشه آزارت مى دهد. آخرين فرياد جگرخراش مادرى در ميان آتش در و
ديواركه:
«يا مهدى!...»
اى جان جانان «حسن »، عليه السلام!
تو زيباترين تجلى حسنى و امين ترين وارث بر كمال عقل «حسن »، عليه السلام.
چه زيبا همچو «حسن »، شجاعت را به نجابت آميخته اى.
اى وارث «خون خدا»!
«حسين »، آغازگر نهضت بود...
از آن روزى كه امام، عليه السلام، خون «اصغرش » را به آسمان هديه فرستاد،خون «پسر»
در آسمانها و خون «پدر» بر زمين سرخ كربلا، غوغا مى كند.
اى منتقم خون خدا!
«حسين » آغاز كرد...، تو كى پايان خواهى بخشيد؟...
اى حقيقت عاشقانه ترين سجده ها!
زيباترين جلوه هاى هستى، لحظه اى است كه «بقية الله »، در سجده «الله »،سر تعظيم
فرود مى آورد.
اى وارث سجده هاى هر دو «على » (2) !
آنان را كه توفيق نظاره سجود تو در نماز، حاصل شد; زان پس به شرم نشستند از
هرچه سجده انسانى، كه پيش از آن بر كره خاك ديده بودند...
اى يگانه «علم و حكمت »!
تو وارث «شهر علم » و «دروازه آنى ». تو وارث علوم انبيا و «شكافنده » آنى!
اى سيره ات همه بر مبناى حكمت!
«علوم حقيقت » و «حقيقت حكمت » را، بر قلب ما مستولى ساز!
اى حافظ استوار مكتب «صدق »!
دين آباء تو با «صداقت » قوام يافت و صداقت محض نيز، تنها «تشيع » متجلى است...
رهروان مكتب خود را از شر دو طايفه گمراه، در امان دار:
«عالمان بى عمل و جاهلان مقدس مآب » (3) اى عظيم تمثال «حلم »!
درس حلم و كظم «موسوى » را به ما و همكيشانمان بياموز تا بدانيم كه تنها دشمنان تو
شايسته غضب اند، و نه دوستان!
اى تجلى محض «رضا»!
خدا هم در خيل بندگانش - پس از على بن موسى الرضا، عليه السلام - هرگز «رضايى »
دوباره چون تو نديد.
«رضا»يى كه هرلحظه، شقاوت دنيا را ديد; چشم حيا برهم نهاد و شايد، تنها در دل
گريست، اماگفت: «الهى; رضا برضائك، صبرا على بلائك، فاغث يا غياث المستغيثين!».
اى متصل به درياى جود «جواد»!
چشم دل را از هرچه سراب دنياست، نااميد كن تا ببيند كه سرچشمه زلال جود و سخاوت،
به دست كيست!
اى روح هدايت «هادى »، عليه السلام!
دگر دل را طاقت ديدن اينهمه «ضلالت » نيست... دست افتادگان، همه برگير.
اى فرزند حسن «زكى »، عليه السلام!
شايد كسى همچو پدر، هرگز ترا نشناخت; صاحب لشكرى كه خود آرزوى سربازى سپاه تو بردل
داشت... سپاهش به سپاه مخلص تو، متصل باد.
يا «اباصالح المهدى »(عج)!
چه بگويم با تو، كه ناگفته، همه را مى دانى...; سوز حزين دل را تنها تو دريابى!
بدان كه من هم به تو اقتدا مى كنم آنگاه كه براى فرج خويش، مى خوانى:
«امن يجيب المضطر اذا دعاه و يكشف السوء».
پى نوشتها:
1. ساحت مقدس، سينه فاطمه زهرا، سلام الله عليها، كه به واسطه فرو رفتن ميخهاى در
مجروح شد.
2. على بن ابى طالب، عليه السلام، و على بن الحسين، «سجاد»، زين العابدين،
عليه السلام.
3. امام جعفر صادق، عليه السلام، فرمودند: «دو طايفه كمر مرا شكستند: «عالمان بى
عمل و جاهلان مقدس مآب ».
ماهنامه موعود شماره 12
|
مقالات 
