در يکي از تراژيک‌ترين صحنه‌هاي آخرالزّماني تاريخ سينما، زمين نابود مي‌شود و در آتش مي‌سوزد، در حالي که گروهي از انسان‌ها، از جمله کيلب و ابي به آسمان و مکاني بهشت گونه رفته‌اند تا به قول خودشان در زماني ديگر بازگردند و از نو شروع کنند.

سيّد علي خان(ره) در «الکلم الطّيب» مي‌گويد: اين، استغاثه به امام زمان(ع)، هرجا باشي دو رکعت نماز با حمد و سوره به جاي آور، آنگاه رو به قبله زير آسمان بايست و بگو:

در ايّام برگزاري جشن‌هاي ماه شعبان به سر مي‌بريم و هفتة آينده، يعني نيمة شعبان سالروز ميلاد مسعود آخرين وصيّ رسول رحمت حضرت صاحب الزّمان(ع) را با سور و شادمانگي پاس خواهيم داشت، امّا اين روز، غمگنانه‌ترين شادي را در خود دارد. اين پارادوكس شگفت، تفسير وضع ماست. بي او زيستن و در غيبتش روزگار گذراندن هر شادي و سوري را به اندوه مبدّل مي‌سازد. اين يعني ابتلا به انواع بلايا و سنگ‌هاي فتنه كه باريدن گرفته است.

امام صادق(ع) به عبدالله بن جندب هشدار می‏دهد که مواظب‏ شکارگاه‏ها و دام‏های شیطان باشد: «ای پسر جندب! شیطان، مکان‏هایی برای شکار دارد. مواظب دام‏ها و شکارگاه‌های او باشید! امّا ابزار شکار او، ایجاد مانع در نیکی به برادران و دام‏های شیطان خفتن از انجام نمازهای‏ واجب است».

«نه يهوديان و نه اجداد آنان هرگز، يك نژاد يا حتّي گروه قومي مشخّص و خالصي را تشكيل نداده‌اند». كلمة عبراني «هيبرو» نيز اشتقاق از يك محل يا ناحيه ندارد. بلكه، از كلمة «Ibhri» به معني كسي كه طيّ طريق كرده گرفته شده است.» اين كلمه براي اوّلين بار، جهت اشاره به حركت ابراهيم(ع) وقتي كه از خانه‌اش در اور «Ur of Chaldeesur» از اردن گذشت و داخل سرزمين مقدّس شد، به كار رفته است».

برگشتم و وجود نازنين امام زمان را ديدم كه در معيّت ايشان دو سيّد بزرگوار در ايوان ايستاده و عزم دخول به مسجد را دارند. ايستاده بودم كه داخل شدند و من سلام كردم. در ساختمان قديمي مسجد سه محراب در كنار هم بود. حضرت در محراب مياني و آن دو بزرگوار در محراب‌هاي كناري مشغول به عبادت شدند و من پشت سر آن بزرگوار مشغول عبادت بودم.

ميشل نوستراداموس، پزشکي  يهودي  الاصل  و  اهل  فرانسه  بوده که در قرن 16 ميلادي مي زيسته است. نوستراداموس در علوم سحر و جادوگري نيز تبحر داشته و بدون هيچ گونه شک و شبهه اي يک کاباليست  بوده است. در کتاب هايي که توسط وي نگاشته شده و اصطلاحاً پيشگويي هاي نوستراداموس ناميده مي شود، مطالب بسياري در رابطه با آينده ي جهان و به خصوص وقايع آخرالزمان، بيان شده است.

سال‌هاي قبل از ظهور، حسب تمامي اخبار آخرالزّماني موجود و منتشر در ميان منابع فرهنگي ملل مختلف و از جمله ملّت اسلام، بحراني‌ترين، پرآفت‌ترين عصرها و انسا‌ن‌ آن عصر مبتلاترين انسان در تمامي اعصار و قرون ماضي است. وجه مهمي از اين همه آفت و ابتلاء به بوالفضولي، تجاوز، تعدّي، ظلم و دست اندازي بشر در همة عرصه‌ها، بدون اذن خداوند و مراعات حريم الهي برمي‌گردد.

در اين ناحيه واقعه‏اي رخ خواهد داد كه مانند آن از زماني كه خداوند تبارك و تعالي، آسمان‌ها و زمين را آفريده اتّفاق نيفتاده و تا زماني هم كه آسمان‏ها و زمين برپا هستند مانند آن اتفاق نخواهد افتاد. سفره‏اي است كه درندگان زمين و پرندگان آسمان از آن سير مي‏شوند».