امام علی (ع) واقعه غدیر خم
موقعیت شما: مهدویت و آخرالزمان»مقالات مهدویت و آخرالزمان»امامان و ائمه»امام علی (ع) واقعه غدیر خم

شاهکار پاسخ امیرالمؤمنین به سؤال علم بهتر است یا ثروت جمعیّت زیادی دور حضرت علی(ع) حلقه زده بودند. مردی وارد مسجد شد و در فرصتی مناسب پرسید:
- یا علی! سؤالی دارم. علم بهتر است یا ثروت؟
علی(ع) در پاسخ گفت: «علم بهتر است؛ زیرا علم میراث انبیاست و مال و ثروت میراث قارون، فرعون، هامان و شدّاد.» ....

اگر حضرت علی(علیه السلام) در این نبرد جلوی تجاوز قهرمان‌های قریش را نمی‌گرفت یا در این راه کشته می‌شد، عبور سربازان دشمن از خط دفاعی خندق آسان و قطعی بود و سرانجام موج سپاه دشمن متوجه ستاد ارتش اسلام می‌شد و تا آخرین نقطه میدان می‌تاختند و نتیجه آن جز پیروزی شرک بر آیین توحید و بسته شدن پرونده اسلام نبود

 

شخصیت و صفات‏ امام علی بن ابی طالب علیه السلام
ابو الحسن، على بن ابى طالب بن عبد المطلب بن هاشم بن عبد مناف بن قصى بن کلاب، نخستین امام از ائمه اثنى عشر، دومین معصوم از چهارده معصوم ( علیهم السلام) و در نظر اهل سنت خلیفه چهارم از خلفاى راشدین است.

امیرالمؤمنین، علی(ع) خود را پرورش‌یافتۀ مکتب پیامبر(ص) دانسته و شکل‌گیری شخصیّت و کمالات وجودی خود را مرهون تربیت پیامبر(ص) می‌داند.
آن حضرت در خصوص دوران طفولیّت و چگونگی رشد شخصیّت و شکل‌گیری فضیلت‌های اخلاقی و انسانی خود در دامن پُر مهر پیامبر(ص) می‌فرماید:
«شما موقعیّت مرا نسبت به رسول خدا(ص) در خویشاوندی نزدیک و در مقام و منزلت ویژه می‌دانید. پیامبر(ص) مرا در دامن خویش می‌نشاند؛ در حالی که کودک بودم؛ در آغوش پرمهر خود می‌گرفت و در بستر مخصوص خود می‌خوابانید. بوی پاکیزه و دل‌انگیز خود را به من می‌بویانید و گاهی غذا را لقمه‌ لقمه در دهانم می‌گذاشت.

چنان‌که خوانندگان گرامی می‌دانند، در نقاط مختلفی از کتب و منابع اهل سنّت، به فضایل خاندان پیامبر(ص) تصریح شده است تا آنجا که گفته می‌شود در سال‌های اخیر برخی از افراطیان به از بین بردن بخش‌هایی از آثار و منابع و نسخ کهن که در آنها از فضایل اهل بیت(ع) سخن به میان آمده است، اقدام نموده‌اند.
آنچه در این مطلب، تقدیم شما می‌گردد، تنها گزیده‌ای از فضایل امیرالمؤمنین(ع) در منابع اهل سنّت، به ویژه دو منبع بسیار مهمّ اهل سنّت: «صحیح بخاری» و «صحیح مسلم» است. امید که مقبول طبعتان قرار گیرد.

پذیرایی از مهمانان حضرت امیر(ع) با امام مجتبی(ع) بود. روزی سفیری از روم آمده بود. سفره که پهن شد، اظهار حسرت کرد و گفت: فقیری را دیده بودم در شهر شما و به یادش افتادم، خوب است برای او هم غذا بفرستید، حضرت فرمودند: «کجا بود؟» عرض کرد: شبی به مسجد کوفه رفتم (شاید چند روزی ناشناس در کوفه رفت و آمد می‌کرده تا ببیند، چه خبر است؟) بعد از نماز عربی را دیدم که می‌خواست افطار کند. آرد جو را مشت کرد و در دهان ریخت و با کوزه آبی می‌خورد. به من تعارف کرد، نتوانستم بخورم، دلم برایش می‌سوزد! صدای گریه امام مجتبی(ع) بلند شد، فرمود: «او پدرم، علی خلیفه مسلمانان است.»

خداوند متعال در قرآن مجید می‌فرماید:
«وَیَقُولُ الَّذِینَ کَفَرُواْ لَسْتَ مُرْسَلاً قُلْ کَفَی بِاللّهِ شَهِیدًا بَیْنِی وَبَیْنَکُمْ وَمَنْ عِندَهُ عِلْمُ الْکِتَابِ؛1 کافران می‌گویند شما فرستاده خداوند نیستی، بگو کافیست که خداوند و کسی که علم کتاب در نزد اوست، میان من و شما گواه باشد.»

معروف به خطب غصب خلافت و علل شکیبایی امام(ع)
شاید برای برخی از کسانی که طالب عدالتند و به امام عدل عشق می‌ورزند، این سؤال پیش آمده باشد که چرا خلیفه برگزیده و وصیّ و جانشین پیامبر اکرم(ص)، همو که در دفاع از حقّ مظلومان سرآمد همه جوانمردان عالم در طول تاریخ است، در پی احقاق حقّ بزرگی که خیر کثیر آن متعلّق به همه جهان بزرگ اسلام بود، بر نیامد و با شکیبایی و صبری مثال زدنی سکوت کرد تا آنگاه که غاصبان، افسار حکومت را با نهیب مرگ رها کردند و مولا ناچار از بیعت با مردمی شد که به دست خود، سال‌ها با ستم و بدبختی بیعت ناجوانمردانه کرده بودند. جواب این سؤال را از خودش می‌شنویم که از جان او برمی‌خیزد و لاجرم بر جان ما می‌نشیند!

اشاره
در نشستی صمیمانه در خدمت حضرت حجّت الاسلام و المسلمین سیّد محمّدمهدی میرباقری بوده و درباره معرفت امام، به ویژه معرفت به نورانیّت گفت‌وگویی داشته‌ایم که به محضر موعودیان عزیز تقدیم می‌گردد.

در روایات فراوانی وارد شده است که هر کس بدون معرفت امام زمان خود از دنیا برود به مرگ جاهلی مرده است. مراد از این روایات چیست؟
درباره ضرورت معرفت امام که در روایات و آثار ما مطالب بسیار فراوانی موجود است. این روایت نبوی معروف را که فریقین (شیعه و اهل‌سنّت) شاید به حدّ تواتر نقل کرده‌اند، همه مکرّر شنیده‌اید که آن حضرت(ص) فرمودند:

مسئله امامت و رهبری، اساسی‌ترین رکن اسلام پس از نبوّت خاتم الانبیاء(ص) است و هیچ مسئله‌ای مهم‌تر از مسئله امامت و ولایت نیست. به همین سبب در روایتی که مرحوم کلینی از امام رضا(ع) نقل می‌کند، آمده:‌ «الامامـه اسّ الاسلام النامی و الفرع» اساس دین اسلام مسئله امامت و ولایت است؛ البتّه اگر اسلام را اسلام نامی در جهان معرفی کنیم؛ اسلامی که بالنده باشد و بتواند با بالندگی خود، سراسر جهان را اداره کند؛

 

10
صفحه 10 از 12