امام حسین (ع) و عاشورا

امام زمان(عج) پس از ظهور، خود را به واسطه امام حسین(ع) به همه عالم معرفی می‌کند، بنابراین در آن زمان باید همه مردم عالم، حسین(ع) را شناخته باشند و پیاده‌روی اربعین بهترین فرصت برای این کار است.

این مرجع تقلید شیعیان ضمن بیان فضیلت زیارت امام حسین علیه السلام و تقدیر از کسانی که این حرکت عظیم را رقم زده اند, با افسوس از اینکه نتوانسته در بین مردم پیاده به کربلا برود می گوید: بسیار اشتیاق دارم پیاده به کربلا بروم و اگر قدرت داشتم می رفتم.

سخنران مسجد مقدس جمکران گفت: مساله دعوت و انکار، از ویژگی‌ها و خصوصیات عصر عاشورا و عصر انتظار منجی عالم بشریت می‌باشد. 

قدمت پياده روي اربعين به بلنداي تاريخ شيعه است و توانسته است در طول ساليان طولاني ضمن حفظ وحدت شيعه، عامل تحولاتي در تاريخ عراق و مسلمان نيز بشود.

عالم بزرگوار مرحوم آيت‌الله علامه "ملاّ محمّد هاشم خراساني"* مي‌نويسد: عالم جليل شيخ محمّدعلي شامي كه از جمله علماي نجف اشرف بود به حقير فرمود: جدّ مادري من، جناب آقا سيّد ابراهيم دمشقي كه نَسَبش به سيّد مرتضي علم‌الهدي منتهي مي‌شد و سنّ شريفش بيش از 90 سال بود، سه دختر داشت و اولاد پسر نداشت. شبي دختر بزرگ ايشان حضرت رقيّه دختر امام حسين عليه‌السلام را در خواب ديد كه فرمودند:

من شما را می‏شناسم که چگونه آدم‏هایی هستید. می‌دانم که شما با پدرم (ع) چگونه رفتار کردید، با برادرم (ع) چگونه و با فرستاده‏ام مسلم چه‌طور رفتار کردید. فریب خورده کسی است که فریب شما را بخورد.

ابراهیم (ع) خنجر را از بقچه اش بیرون آورد و نگاهی به اسماعیل (ع) کرد که در کنارش نشسته بود و با صبوری در انتظار اجرای فرمان خدا بود. وقتی به او گفته بود: «در خواب دیده ام که تو را ذبح می کنم.» تنها شنیده بود: «پدر جان فرمان خدا را انجام بده ان شاء الله مرا از صابرین خواهی یافت»... بیابان داغ داغ بود و داغ تر از خورشیدی که می سوخت، جگر حسین(ع) بود. عطش، باعث شده بود نگاهش تار شود...

نماز پايه اساسي اسلام بلكه اساسي ترين پايه آن پس از ولايت، ستون خيمه دين و يكي از مظاهر آشكار عرفان و معنويت است. اميرالمؤمنين(ع) آن را محورتنظيم امور زندگي معرفي كرده و فرمود: همه كارها بايد تابع نماز باشد وخودش در ليلةالهرير كه يكي از شب هاي بسيار سخت صفين بود حتي نمازشب را ترك نكرد.

گفت و گو با حجت الاسلام عباس جعفری فراهانی
حضرت امام علیّ بن الحسین، ملقّب به سجّاد و زین العابدین (ع) در نیمه جمادی الآخر سال 38 هجری (به قولی 36 هجری)، در مدینه منوره (بنا به قولی در کوفه) به دنیا می آیند و مدت عمر شریف و زندگی ایشان 57 سال (59 سال) بود که مدت 2 سال را در کنار جد بزرگوارشان، حضرت علی بن ابی طالب (ع) و مدت 10 سال در زمان عموی ارجمندش، حضرت امام حسن مجتبی (ع) و 10 سال هم با پدر بزرگوارشان، حضرت سیّد الشهداء (ع) بودند.

وای بر ما از روز حساب، آنگاه که از ما می پرسند: این لباس را پوشیدید، سر سفره ما نشستید، آیا ذخایر ما را منتشر کردید ؟ ایام تفقه گذشت ، ایام انذار است، هر کس که در این زمان تمکن دارد و کوتاهی کند، باید برای جواب فردای قیامت آماده بشود و آن زمان وقت حسرت فوت است. از این فرصت استفاده کنید و بذر حقایق مذهب را در مغز عامه مردم منتشر کنید.

12
صفحه 12 از 17